Αναζητείται Δημητριάδης

ImageHandler.ashx

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ψηφοφόρος που επιβράβευσε τα ιχθυοτροφεία των ΣΥΡΙΖο-ΑΝΕΛο-ΛΑΕ αποτελεί πράγματι β δ έ λ υ γ μ α — αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους από εκείνους τους οποίους επικαλείται ο Δημήτρης Δημητριάδης.

Οπωσδήποτε ο αγανακτισμένος μικροαστός των πλατειών και των μουντζών (που μετεξελίχτηκε σε ΣΥΡΙΖΑίο, σε ΛΑΕτζή ή σε Όψιμο Αποχικό), ο φεϊσμπουκικός γραφιάς των δέκα κολλυβογραμμάτων και των πενήντα λεξικογραφικών λημμάτων, των έντεκα τυπογραφικών λαθών στις δέκα γραμμένες στο χαρτί λέξεις, των ασύνδετων υπερβατών, της υπερκατάχρησης των αποσιωπητικών και των (ακόμη χειρότερα) εγκεφαλικών νεφελωμάτων, ο άρτι προσφάτως θιασώτης των εμεσματικών «Ανασών», των «Αξιοπρεπειών», της «Ελπίδας», της «Δημοκρατίας» και της «Δικαιοσύνης», εκείνος ο οποίος ιεροεκστασιάζεται μπροστά στη χιμερική πομφόλυγα της «δημοκρατίας» και εκείνος ο οποίος απετάξατο μετά βδελυγμίας τον «νεοφιλελευθερισμό» («Ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη!» «Η ζωή θα νικήσει!» κλπ.), προφανώς και δεν δικαιούται να ασκήσει ο π ο ι α δ ή π ο τ ε κριτική σε μια τόσο πολύπλευρη και περίπλοκη σκέψη, σε μια τόσο πολύπλοκη και εξαίσια πένα όπως αυτή του Δημητριάδη: διότι είναι αυτό τούτο το β δ έ λ υ γ μ α.

Ωστόσο για τον Δημητριάδη το πρόβλημα δεν είναι εκείνα που λέει ή γράφει και στα οποία μπορεί να ασκήσει ανερμάτιστα και αμετροεπώς «κριτική» (και —δυστυχώς— δικαίως!) ο μέσος κολλυβογράμματος μικροαστούλης των πλατειών, των κατσαρολών, των μουτζών, της ανάσας, της αξιοπρέπειας και της ελπίδας (και του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΛΑΕΝ).

Το μείζον πρόβλημα για τον Δημητριάδη είναι ότι από καιρό έχει στο μέτωπο του κοινωνικοταξικού πολέμου επιλέξει πολύ «περίεργη» πλευρά. Έχει συνταχθεί ολοκάθαρα με τα ποταμίσια εμέσματα του ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ και, ως εκ τούτου, από καιρό καταστεί (εκών ή άκων, αδιάφορο) μέρος του συστήματος παγίωσης και διατήρησης της εντόπιας κυρίαρχης ιδεολογίας.

Ό,τι γράφει η έξοχη γραφή του Δημητριάδη το γράφει, δυστυχώς, από τα δεξιά — από τα πολύ δεξιά.

Γιατί;

Διότι αυτό το οποίο αποκαλείται «ευρωπαϊκό ιδεώδες» και διά του οποίου (υπερόψιμα πλέον) μας παροτρύνει ο Δημητριάδης να συνσυνταχθούμε προκειμένου να αποκρούσουμε τον μεσαιωνικού τύπου σκοταδιστικό σκυλοραγιαδισμό μας δεν υπάρχει. Και δεν υπάρχει εδώ και καιρό.

Και δεν υπάρχει όχι μόνο μες στο μονοπωλιακό τραστ της Ένωσης Χάλυβος και Άνθρακος του 1951 που μετονομάστηκε σε ΕΟΚ και αργότερα σε Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από πολύ πολύ παλιότερα:

Το λεγόμενο «ευρωπαϊκό ιδεώδες» έπαψε να υπάρχει από τη στιγμή που, μολονότι η λαιμητόμος συνέτριψε και τη μοναρχία και τη θεσμισμένη θρησκεία, οι Ιακωβίνοι σφετερίστηκαν τη Γαλλική Επανάσταση, η οποία και δεν πέτυχε να παγιώσει την πραγματική Δημοκρατία, την Άμεση, παρόλες τις οιμωγές των Ορεινών και των αγώνα των Αβράκωτων ενάντια στη φενάκη της εκπροσώπησης, της διαμεσολάβησης και της ανάθεσης, στην απάτη της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας».

Το λεγόμενο «ευρωπαϊκό ιδεώδες» έχει πάψει να υπάρχει από τη στιγμή που από το βήμα της Συμβατικής Συνέλευσης ο Ζακ Ρου διάβασε ένα υπόμνημα που κατέστη γνωστό ως το Μανιφέστο των Λυσσασμένων και το ο­ποίο προξένησε… ιερή λύσσα στην Εθνοσυνέλευση: «Η ελευθερία δεν είναι παρά φάντασμα όταν μια τάξη μπορεί ατιμωρητί να κάνει μια άλλη να πεθάνει από την πείνα! Η ελευθερία δεν είναι παρά ένα φάντασμα όταν ο πλούσιος με το μονοπώλιό του έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους συνανθρώπους του!».

Το λεγόμενο «ευρωπαϊκό ιδεώδες» έχει πάψει να υπάρχει από την εποχή που ο Γράχκος Μπαμπέφ «προφήτευσε» ότι η επιλεγόμενη «πολιτική δημοκρατία» αν δεν συνοδευτεί από ολοσχερή οικονομική δημοκρατία, είναι βέβαιον και εξακριβωμένον ότι η (όποια) δημοκρατία ως τρόπος τού πολιτεύεσθαι θα περιοριστεί σε ένα βυζαντινολογικό βερμπαλιστικό καφενείο μάζας, μιας μάζας θεάματος όπου ο από κάτω θα «επιλέγει» με τη «θέλησή του» τις επιθυμίες και τα κελεύσματα των από πάνω — κάτι που τόσο αριστοτεχνικά περιέγραψε και ο Γκυ.

Το λεγόμενο «ευρωπαϊκό ιδεώδες» έχει πάψει να υπάρχει από τη στιγμή που επικράτησε παγκοσμίως ο αγγλικός κοινοβουλευτισμός της Βουλής των Λόρδων, ενώ από την περιβόητη Γαλλική Επανάσταση δεν απέμεινε τελικά τίποτα άλλο παρά ο ψευδεπίγραφος εξισωτισμός ενός υπερτιμημένου «εγκαλιτέ», που αποτελεί και το ζητούμενο έως και στο σήμερα..

Ω, ναι. Και ας μη λέμε, πια, μαλακίες. Το λεγόμενο «Ευρωπαϊκό Ιδεώδες», το ιδεώδες του Διαφωτισμού και της «πολιτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», που γέννησε τον Ρουσσώ και τον Μοντεσκιέ και, αργότερα, τον Ροβιεσπέρο, τον Δαντών και τον Σαιν Ζυστ, δ ε ν υπάρχει.

Ω, ναι. Το «ευρωπαϊκό ιδεώδες» επί του οποίου υπεραμύνθηκαν έναντι του σκοταδισμού στον οποίο μας κρατούσε αιχμάλωτος ο κοτζαμπασιδικός σκυλοτιμαριωτισμός της φοβερής και τρομερής «αστικής τάξης μας» (και μάλιστα σε πολύ κρίσιμες δεκαετίες…) ο Ραφαηλίδης με τον Γ. Κακλαμάνη, ο Παπαϊωάννου με τον Καστοριάδη, και —σε πολιτισμικό επίπεδο— ο Τορνές με τον Αγγελόπουλο, δεν υπάρχει.

Και αυτό ο Δημητριάδης δείχνει ή να μην το αντιλαμβάνεται — ή κάνει πως δεν το αντιλαμβάνεται.

Η «Ευρώπη» είναι μια χίμαιρα. Ένα όχημα διά του οποίου ο —στο στάδιο του ολοκληρωτισμού πλέον— κεφαλαιοκρατισμός εξαπολύει (αρχικά προς τον φτωχό Νότο) τις τελικές του επιθέσεις προκειμένου να υφαρπάξει όσο περισσότερο «δημόσιο» πλούτο μπορεί προκειμένου να ξεπλύνει τα λιμνάζοντα κεφάλαιά του.

Και σ’ αυτόν τον πόλεμο ο Δημητριάδης επέλεξε πλευρά.

Αφιέρωσε την πένα του στον βωμό της κομπραδόρικης εμεσματικής και παρασιτικής στιβάδας του «ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ», συντασσόμενος με κάτι τυχάρπαστα ανθρωπάκια επιπέδου Τατσόπουλου, Διβάνη, Χειμωνά, Χωμενίδη κλπ κλπ — την πέμπτη φάλαγγα της τεχνητής διανόησης.

Και είναι κρίμα, γιατί ο Δημητριάδης ούτε Χωμενίδης ήταν ούτε Τατσόπουλος — πολλώ δε μάλλον Χειμωνάς.

Όσο για το «ευρωπαϊκό ιδεώδες»;

Αυτό πλέον υπάρχει και υφίσταται μόνο ως ανάμνηση της αστικής εκπόρνευσης (νεκρών πλέον) λέξεων και εννοιών: «δημοκρατία», «σοσιαλισμός», «σοσιαλιστικά ρεύματα».

Υπάρχει μόνο ως Μεταδιαφωτιστικό Ιδεώδες, ως το Ιδεώδες του προτάγματος της «οικονομικής δημοκρατίας» που απέκρουσε τον (ανολοκλήρωτο) αστικό Διαφωτισμό προκειμένου να τον μεταστοιχειώσει, να τον μετασχηματίσει και, εν τέλει, να τον ολοκληρώσει σε έναν Διαφωτισμό του Προλεταριάτου, στον Διαφωτισμό της Συμμετοχικής Κοινωνίας, στον Διαφωτισμό των «ελεύθερα και ακρατικά συνεργαζομένων αυτοτελών παραγωγών», έναν Μεταδιαφωτισμό που γέννησε ιερά τέρατα όπως ο Μπαμπέφ ή ο Όουεν και που διαμόρφωσε τις συνθήκες εκείνες ώστε να σχηματιστεί η Παρισινή Κομμούνα αλλά και η μεταφιλοσοφική εκπροσώπηση της παράδοσής της: το ιερότερο των τεράτων, ο Μαρξ (αλλά και αργοτερα, ως μετα-άρνησή του, τα λεγόμενα αναρχικά σοσιαλιστικά ρεύματα και ο Μπακούνιν, ο Κροπότκιν, ο Μαλατέστα, ο Καφιέρο…). Και αυτός ο Μεταδιαφωτισμος απέτυχε.

Αναζητείται, το λοιπόν, Δημητριάδης.

Αναζητείται ο από τα αριστερά Δημητριάδης.

Αναζητείται εκείνος ο Δημητριάδης ο οποίος θα περιγράψει με την εξαίσια πένα του πόσο, τω όντι, β δ έ λ υ γ μ α είναι αυτό το βρωμοσκούλικο που ακούει στο όνομα «έλληνας μικροαστός», αυτό το βρωμοσκούλικο που διατηρούσε τον ΠΑΣΟΚικό βόθρο στον αφρό επί δεκαετίες και που πρόσφατα επιβράβευσε τα (εσκεμμένα) παπατζιλίκια των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΛΑΕ (και ο οποίος δεν αποκλείεται τώρα να σιγοβράζει μέσα του, προετοιμαζόμενος να επιτεθεί και σ’ αυτήν τούτη την ανάρτηση…)

Αναζητείται Δημητριάδης — γιατί ο άλλος μάς τέλειωσε (εδώ και καιρό).

  Απαλλοτριώμενο από το προφίλ του Λεογκύστ Δελετώ 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s