Ήχοι Θλίψης

Γράφει ο Ίουλιανός

Τις τελευταίες μέρες ζούμε ένα πραξικόπημα που συντελείται από ολιγάρχες της ενημέρωσης με λυσσαλέα επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση («Δεν θα δοθεί νέα διάσωση εάν δε φύγει ο Τσίπρας» γράφει ο βρετανικός Times) που χρησιμοποιεί εξειδικευμένα οικονομικά όπλα, και από το εγχώριο πολιτικό προσωπικό που βιάζεται να επιστρέψει στην πολιτική σκηνή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως γνώριζε ότι η εκλογική νίκη του δεν οδηγεί απαραίτητα σε κατάκτηση της εξουσίας και κοινωνική ηγεμονία διότι δημοκρατία και μονεταριστικός καπιταλισμός είναι ασύμβατα.
Γνώριζε οτι αυτονομία του κρατικού μηχανισμού που έχει εγκαθιδρυθεί και λειτουργεί στο συγκεκριμένο συσχετισμό δύναμης κεφαλαίου-εργασίας δεν μπορεί να υπάρξει στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος και μάλιστα χωρίς σύγκρουση και ανατροπή των πολιτικών ιδεολογικών μηχανισμών.

Επέμεινε όμως στην καπιταλιστική «παραγωγική ανασυγκρότηση» -ντε φάκτο συμβιβασμό- ως αντίδοτο στην ανθρωπιστική κρίση και τη μαζική καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, βάζοντας ταυτόχρονα τη δική της υπογραφή κάτω από το δικό της μνημόνιο των 47 σελίδων.
Επέμενε στην μαγική λέξη Τσίπρα: «Επαναδιαπραγμάτευση», σπέρνοντας αυταπάτες.
Λες και δεν υπήρξε ποτέ το Μάαστριχτ που προβλέπει ότι τα κράτη πρέπει:
Να περιορίσουν το ρυθμό πληθωρισμού στο 4 – 5%.
Να μειώσουν τα ελλείμματα του Δημοσίου, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στο 3%.
Να περιορίσουν το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στο 60%.
Να θεμελιωθούν οι τέσσερις γνωστές “ελευθερίες”: Την ελευθερία κίνησης των κεφαλαίων, των εμπορευμάτων, των υπηρεσιών και του εργατικού δυναμικού.
Λες και η ΕΕ δεν είναι ένα προϊόν περίπλοκων συμμαχιών, διεθνών στρατιωτικών, οικονομικών, πολιτικών, και κοινωνικών συσχετισμών που εξελίσσονται , συνεχώς μεταβάλλονται και διαδραματίζονται μέσα σε ένα ανταγωνιστικό νέο-αποικιακό παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.
Λες και η Λέσχη του Παρισιού μη θεσμική οργάνωση όπου διεκπεραιώνονται οι αναδιαρθρώσεις διακρατικών δανείων δεν είναι οργανισμός της ΕΕ.
Λες και η ΚΟΜΙΣΙΟΝ και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα οι δυο από τους τρεις εταίρους της τρόικας δεν είναι θεσμικά όργανα της ΕΕ.
Λες και δεν τα όργανα της ΕΕ που επέβαλαν τα σκληρά ταξικά προγράμματα αλλά κάποιες αόρατες δυνάμεις άρα η λύση δεν είναι η σύγκρουση με τους πιστωτές και εταίρους μας με μονομερείς αποφάσεις αλλά η επαναδιαπραγμάτευση.

Λες και δεν είναι το ΔΝΤ ένας εγκληματικός κερδοσκοπικός δανειοδοτικός οργανισμός- όπου μέτοχος και χρηματοδότης είναι και η ΕΕ- που δρα παγκόσμια με την πολιτική υποστήριξη των ΗΠΑ και των κυβερνήσεων της ΕΕ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν διατεθειμένη να δώσει την έμφαση της στη ριζοσπαστική μετατόπιση της πολιτικής, αντιθέτως ακόμα και μετά την φωτοβολίδα του δημοψηφίσματος και ανεξαρτήτως αποτελέσματος μας λέει ότι πάλι με τους ίδιους «εταίρους» «δανειστές» και «θεσμούς» θα διαπραγματευτεί.
Δυστυχώς ο εργαζόμενος κόσμος, ο άνεργος, ο απόμαχος της ζωής, όλα τα φτωχά κοινωνικά στρώματα δηλαδή, δέσμια της απελπισίας προδομένα και ηττημένα, από δω και πέρα και ανεξάρτητος πολιτικών διεργασιών μελλοντικών συμφωνιών και με μια κυβέρνηση που ταλαντεύεται ακόμα και για το αν θα γίνει ή όχι το δημοψήφισμα, θα δεχτούν χωρίς αντίσταση, μισθούς πείνας, εργασία σε καθεστώς απόλυτης υποταγής και συντάξεις που ισοδυναμούν με επίδομα φιλανθρωπίας. Σκηνικό απόλυτης και βάρβαρης κοινωνικής εξαθλίωσης.

CIH57yuW8AAfg3K

Μέσα σε αυτό το σκηνικό μια καθωσπρέπει κυρία, γνώστης της τέχνης φυσήματος της σφυρίχτρας, αγορεύοντας σε τηλεοπτική εκπομπή με υπέρμετρη έπαρση και με ωμό κυνισμό, ως καλός και χαρισματικός διαμεσολαβητής όντας άτυπος εκπρόσωπος των «εταίρων» και της αστικής εξουσίας , μας αποσαφήνισε γιατί τα φτωχά κοινωνικά στρώματα δεν πρέπει να έχουν λόγο:

Την ώρα που δίπλα στα φτωχά κοινωνικά στρώματα και σε περίοδο παρατεταμένης ύφεσης, το πολυεθνικό κεφάλαιο και οι ντόπιοι κολαούζοι του θα μετράνε την θεαματική ανάκαμψη των κερδών τους και την μεγάλη οικονομική μεγέθυνση τους.
Για τους φτωχούς κληρώνει απόγνωση και μιζέρια άμεσα, σε μια χώρα όπου παράγεται κολοσσιαίος πλούτος. Το δικαίωμα σε αξιοπρεπή ζωή των φτωχών το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιοι είναι ουσιαστικά μια φενάκη για να παίζει η κυρία Αντιγόνη Λυμπεράκη πρώτη εξαδέλφη της Ντόρα Μπακογιάννη πρώην αντιπροεδρος του κόμματος «ΔΡΑΣΗ» πρώην επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της σύμπραξης Μάνου-Τζήμερου-Βαλλιανάτου «Δράση – Δημιουργία Ξανά» και νυν βουλευτής των ποταμίσιων ανδρείκελων.
Η φράση της Λυμπεράκη δεν πρέπει να εξηγηθεί με προσωπικά κριτήρια, ατομικών νευρώσεων ή ενστίκτων ας πούμε, αντίθετα απορρέει από την μονεταριστική «νεολίμπεραλ» ιδεολογία της. Η ιδεολογία της κυρίας αυτής δεν αιωρείται στο αέρα αλλά μεταφράζεται και αναφέρεται στην καθημερινή ζωή της, στην ηθική της, στην καθημερινή συμπεριφορά της.

Δυστυχώς αν αφουγκραστούμε προσεχτικά θα ακούσουμε μόνο ήχους θλίψης και όχι εξέγερσης.

Με ευθύνη ΣΥΡΙΖΑ.

Κι ήθελε ακόμη….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s