Χόρτασες από πρωτοχρονιάτικες ευχές ;

Γιατί σήμερα; Γιατί Ρόζα;

«Να σαι άνθρωπος θα πει να ρίξεις τη ζωή σου ολόκληρη στη βαριά ζυγαριά του «πεπρωμένου» όταν πρέπει να γίνει έτσι. Όμως, την ίδια στιγμή, να χαίρεσαι την κάθε ηλιόλουστη μέρα και το κάθε ωραίο περαστικό σύννεφο.»

645756dd64

Μπρόνκε (Πόζεν), φυλακές φρουρίου 28 /12/ 1916

Αγαπημένη μου *Τίλντε,

Σου απαντώ αμέσως στο χριστουγεννιάτικο γράμμα σου, όσο ακόμα ο θυμός μου διατηρείται φρέσκος. Ναι, το γράμμα σου αυτό, και ας είναι τόσο μικρό, με έκανε έξω φρενών. Σε κάθε σου γραμμή μέσα διακρίνω, το πόσο φοβερά ξανάρχισες να επηρεάζεσαι από το περιβάλλον σου. Το κλαψιάρικο ύφος σου, αυτό το αχ! Και βαχ! Για τις «απογοητεύσεις» που δοκιμάσατε, εξ αιτίας άλλων. Αντίς να κοιτάξετε τον ίδιο τον εαυτό σας στον καθρέφτη, για να αντικρύσετε έτσι όλη την ελεεινότητα της ανθρωπότητας στο πιο ταιριαστό της αποτύπωμα! Και το «εμείς» τώρα, εννοεί το στόμα σου την τελματώδη βατραχοπαρέα σου, ενώ όσο ήσουν κοντά μου, άλλοτες, εννοούσε τη δική μου συντροφιά. Στάσου λοιπόν και θα ασχοληθώ και με το «σεις».

Με μελαγχολία μου λες, ότι σας θεωρώ «πολύ λίγο ριψοκίνδυνους». «Πολύ λίγο» όρος πολύ συγκαταβατικός. Δεν είστε μονάχα καθόλου τολμηροί, είστε μάλιστα «ερπετά». Ο χαρακτηρισμός μου δεν δηλώνει μόνο τη διαφορά του βαθμού, αλλά και την ουσία. «Εσείς» ουσιαστικά, ανήκετε σ΄ ένα άλλο ζωολογικό είδος απ΄ ότι εγώ, και η γκρινιάρικη, μισοκακόμοιρη, δειλή και ατελής υπόστασης μου είναι τόσο ξένη, τόσο μισητή τώρα, όσο ποτές. Η «διακινδύνευση» θα σας ταίριαζε μου γράφεις «μονάχα που εξ αιτίας της σε χώνουν στα μπουντρούμια και σε τι θα ωφελούσε». Αχ ! Εσείς, δυστυχισμένες μικρομπακαλίστικες ψυχές, έτοιμες να πουλήσετε «τοις μετρητοίς» λίγον «ηρωισμό», έστω και για τρεις σκουριασμένες χαλκοδεκάρες, φτάνει να μετρηθεί το «όφελος» πάνω στο τραπέζι της συναλλαγής. Και τα απλά λόγια ενός τίμιου και ευθύ άνθρωπου: «Εδώ στέκομαι δεν μπορώ αλλιώς, ο θεός ας με βοηθήσει» εσείς δε θα το ξεστομίσετε ποτέ! Μεγάλη τύχη, που η ως τώρα ιστορία δεν έγινε από κάτι ομοίους σας, γιατί αλλιώς δε θα χαμε γνωρίσει την Μεταρρύθμιση και θα βρισκόμασταν ακόμη στο ancient regime.
Όσο για μένα, που ποτές μου δεν υπήρξα μαλακή, τον τελευταίο τούτον καιρό έγινα σκληρή σαν ακονισμένο ατσάλι. Και από δω και μπρος δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου την παραμικρή παραχώρηση, τόσο στον πολιτικό στίβο, όσο και μέσα στον προσωπικό κύκλο. Σαν αναθυμούμαι τη γαλαρία των ηρώων σας με πιάνει ναυτία. Τον γλυκό Χάαζε, τον Ντίτμαν με την ωραία γενειάδα και τις γοητευτικές αγορεύσεις του στη βουλή, τον άστατο « ποιμένα» Κάουτσκι, που ο Μανωλάκης σου τον ακολουθεί σ όλα του τα ύψη και βάθη, το μεγαλοπρεπή Αρτουρ – ουφ ! je n’ en finirai ! Σου τ΄ορκίζομαι ! Κάλιο έχω να μείνω μέσα, χρόνια και χρονάκια – δε σου λέω, εδώ είμαι σαν σε Παράδεισο – έστω στα μπουντρούμια της Αλεξάντερπλατς, στο μεγάλο κελί των ένδεκα τ.μ. και το βράδυ χωρίς φως, σφηνωμένη, ανάμεσα στο C (αλλά χωρίς W) και το σιδερένιο ράντζο, έχοντας για συντροφιά μου τον αγαπημένο μου Moricke, παρά να μαι με τους ήρωες σας, χωρίς το δικαίωμα να πω τη λέξη «θα αγωνιστούμε» ή να κάνω κάτι!
Θα προτιμούσα ασφαλώς να συναναστρέφομαι τον κόμη Westarp, όχι γιατί αναφέρθηκε μέσα στο Ραιχστάγκ «στα αμυγδαλωτά βελούδινα μάτια μου», αλλά γιατί είναι άντρας!
Σου το δηλώνω, μόλις μπορέσω και βγάλω πάλι το μουσούδι μου στον ελεύθερο αγέρα, θα σας κυνηγήσω, θα καταδιώξω τη «βατραχοπαρέα» σας με ήχους πνευστών οργάνων, με κλαγγές καμτσικιών και με λυσσασμένα σκυλιά- όπως η Πενθεσίλεια – αλλά σεις προς Θεού ! δεν έχετε κανέναν Αχιλλέα ανάμεσα σας!
Χόρτασες από πρωτοχρονιάτικες ευχές ;
Κοίτα λοιπόν να μείνεις άνθρωπος. Το παν είναι να παραμείνει κανείς άνθρωπος. Δηλαδή σταθερός και διαυγής και χαρούμενος, παρ όλα αυτά, γιατί οι κλαυθμυρισμοί είναι κύριο χαρακτηριστικό της αδυναμίας.
Να σαι άνθρωπος θα πει να ρίξεις τη ζωή σου ολόκληρη στη βαριά ζυγαριά του «πεπρωμένου» όταν πρέπει να γίνει έτσι. Όμως, την ίδια στιγμή, να χαίρεσαι την κάθε ηλιόλουστη μέρα και το κάθε ωραίο περαστικό σύννεφο.
Αν δεν ξέρω να γράφω συνταγές, το πώς πρέπει να ναι ο άνθρωπος, το μόνο που μπορώ να ξέρω είναι το πώς είναι. Και εσύ το’ξερες πολύ καλά, σαν περπατούσαμε στο χωράφια και το κόκκινο χρώμα του ήλιου ξαπλωνόταν πάνω στα στάχια. Ο κόσμος είναι τόσο ωραίος μ΄όλη τη φρίκη του και θα ναι σίγουρα πιο ωραίος, αν δεν τον βάραιναν οι αδύναμοι και οι δειλοί. Έλα, τώρα, σου χαρίζω ένα ακόμη φιλί, γιατί είσαι και θα μείνεις ένα τίμιο μικρό ανθρωπάκι.

Στην υγειά σου και Καλή Χρονιά !!

Ρόζα

*Ματθίλδη Βούρμ. Στενή φίλη της Ρόζας. Γνωστή φεμινίστρια και παθιασμένη αντι-φασίστρια. Μέσω της δημοσιογραφίας της στο γερμανικό Ράιχσταγκ, αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών, των εργαζομένων και για τη δημοκρατία.

Πηγή:

Τι ζητάει ο Σπάρτακος. Γράμματα απ’ τη φυλακή.
Ρόζα Λούξεμπουργκ
μετάφραση: Α. Στίνας

*Πίνακες Μαξ Έρνστ

από την – Arte Povera –

Advertisements

2 thoughts on “Χόρτασες από πρωτοχρονιάτικες ευχές ;

  1. «Σου το δηλώνω, μόλις μπορέσω και βγάλω πάλι το μουσούδι μου στον ελεύθερο αγέρα, θα σας κυνηγήσω, θα καταδιώξω τη «βατραχοπαρέα» σας με ήχους πνευστών οργάνων, με κλαγγές καμτσικιών και με λυσσασμένα σκυλιά- όπως η Πενθεσίλεια – αλλά σεις προς Θεού ! δεν έχετε κανέναν Αχιλλέα ανάμεσα σας!»

    Τι όμορφη μεταφορά!!!

    Η αμαζόνα Πενθεσίλεια, που την κάρφωσε με το σπαθί ο Αχιλλέας, και εκείνη λίγο πριν ξεψυχήσει έβγαλε την μάσκα της. Η θεϊκή ομορφιά της έκανε τον Αχιλλέα να την ερωτευτεί. Η τελευταία κουβέντα της Πενθεσίλεια προς τον Αχιλλέα ήταν «Συγγνώμη που σε πλήγωσα την ώρα που με σκότωνες»…..

  2. Παράθεμα: Χόρτασες από πρωτοχρονιάτικες ευχές ; | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s