Εξήντα Εννέα Χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γράφει ο Ίουλιανός

 

«Επειδή πολλά ακούω τελευταία για «ανιστόρητες θεωρίες», (σ.σ των δυο άκρων) λέω να αρπάξουμε την ευκαιρία της χθεσινής επετείου και να μιλήσουμε για ιστορία.
Να θυμηθούμε, λοιπόν, πως όταν ξεκίνησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος την 1η Σεπτεμβρίου 1939 η ναζιστική Γερμανία, η φασιστική Ιταλία και η κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση βρίσκονταν στο ίδιο στρατόπεδο.
Είχε προηγηθεί στις 23 Αυγούστου 1939 η συμμαχία Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης με το λεγόμενο Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ.
Η συμμαχία αυτή δεν ήταν επιλογή ανάγκης, ούτε περιστάσεων.
Ήταν η κανονική μοιρασιά της Ανατολικής Ευρώπης σε εκατέρωθεν ζώνες επιρροής με ειδικό μυστικό πρωτόκολλο.»

Γιάννης Πρετεντέρης. «ΤΑ ΝΕΑ» 29/10/2013

 

Tο ζήτημα της Ιστορικής αλήθειας πάντα ήταν ένα καυτό πρόβλημα. Υπάρχει αλήθεια; Και αν υπάρχει, με ποιο τρόπο μπορούμε να την κάνουμε κτήμα μας; Κι αν μέσα από αδιάκοπη πάλη με τα σκαλοπάτια της γνώσης, που είναι σύνθετα και περίπλοκα, καταφέρουμε να φτάσουμε στην αλήθεια αυτή θα είναι απόλυτη ή σχετική; Το κείμενο που ακολουθεί φιλοδοξεί να αφηγηθεί μια εποικοδομητική ιστορία χωρίς ηθικά μα με πολιτικά διδάγματα. Έτσι κι αλλιώς ο πόλεμος είναι από μόνος του μια ανήθικη κυνική και εγκληματική πράξη εναντίων της ανθρωπότητας. Και όταν μπεις σε αυτόν ξεχνάς και τον ανθρωπισμό και την ηθική και την ιδεολογία. Οι άνθρωποι μετατρέπονται σε τροφή για τα κανόνια. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος να μακρηγορήσω διότι στην τελική συνέβησαν τόσα πολλά, που πρέπει να έχετε καλή θέληση μέχρι εξαντλήσεως για να συνεχίσετε την ανάγνωση. Επίσης ζητώ προκαταβολικά συγνώμη αν το κείμενο στερήσει τις αυταπόδεικτες πεποιθήσεις και τις αυταπάτες του Πρετεντέρη που δίνουν το χρώμα της πάντα θριαμβεύουσας επιχειρηματολογίας του.

Ωστόσο καλά κάνουμε και γιορτάζουμε το τέλος του πολέμου κάθε Μάιο, αλλά γιατί ποτέ δεν θυμόμαστε την αρχή του;

Πώς ξαναξεπήδησε από την ηττημένη μετά τον Α` Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία το νέο και πιο βάρβαρο αιματηρό μακελειό που γνώρισε η ανθρωπότητα; Πώς η Γερμανία μετά από τους βαρείς όρους του πρώτου πολέμου και κυρίως την απαγόρευση να εξοπλίζεται κατάφερε να αναπτύξει αυτή την τεράστια πολεμική μηχανή;

Στα διπλωματικά σώματα των χωρών της Ευρώπης λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος κυριαρχούσαν οι διαπραγματεύσεις για το όραμα της Πανευρώπης. Οι τεράστιες αποικιοκρατικές καπιταλιστικές αυτοκρατορίες πέρα από τους πολέμους που οι ίδιες είχαν προκαλέσει συγκλονίστηκαν από οικονομικές κρίσεις, εσωτερικές κοινωνικές αναταραχές μα και εξεγέρσεις στις αποικίες τους, με αποτέλεσμα να φουντώσουν οι συζητήσεις για την δημιουργία μιας ενωμένης Ευρωπαϊκής οικονομίας , όνειρο των τότε φιλελευθέρων- οι λέξεις είχαν ακόμα το σωστό νόημα τους – που είχαν ξεκινήσει την πορεία τους τον 19ο αιώνα χωρίς όμως και να αμφισβητηθεί το κυρίαρχο σύστημα του αποικιοκρατικού καπιταλισμού. Τα καπιταλιστικά κράτη την εποχή εκείνη ήταν βέβαια αποικιοκρατικά. Η Βρετανία είχε κάτω από την αυτοκρατορική σημαία της το 21% του παγκόσμιου πληθυσμού και γενικά Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Ολλανδία και Πορτογαλία δυνάστευαν το 30% της ανθρωπότητας.

Ποιός θα δεχόταν όμως να βάλει στην υπηρεσία της Πανευρώπης τις αποικίες του; Κάτω από ποια μορφή και με ποια μέσα θα επιβάλλονταν ο ηγέτης της Πανευρώπης; Τα αντίθετα αποικιοκρατικά συμφέροντα εκμηδένιζαν την τάση συνένωσης των διαφόρων τμημάτων του κεφαλαίου, άσε που αυτό θα άνοιγε και την πόρτα των αποικιών στην ηττημένη του Μεγάλου Πολέμου, Γερμανία. Σε κάτι όμως οι αντιθέσεις εξανεμίστηκαν. Και αυτό ήταν η εισβολή 14 διαφορετικών εθνικών στρατών, σχέδιο του Τσώρτσιλ στα εδάφη της Ρωσίας με σκοπό να τσακίσουν την κομμουνιστική επανάσταση στην γέννηση της. Δεν τα κατάφεραν, όμως η σκέψη της καταστροφής του σοβιετικού κράτους εξακολούθησε να βρίσκεται μεταξύ των πρώτιστων μελημάτων των καπιταλιστικών αποικιοκρατικών κρατών.

Ο Αριστίντ Μπριάν, υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας, στις 17 Μαΐου 1930 κάλεσε 27 ευρωπαϊκά κράτη να πάρουν μέρος σε μια διάσκεψη με σκοπό να θέσουν την βάση για την δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης. Ως οδηγό, η διάσκεψη αυτή είχε τον Ρίτσαρντ Κουντενχόβεν- Καλλέργκι – Αυστριακό με γαλλική υπηκοότητα – που είχε εισηγηθεί το σχέδιο «Πανευρώπη» και το αιτιολογούσε :

«Δια μέσου της ρωσικής κομμουνιστικής Σκύλλας και της αμερικανικής οικονομολογικής Χαρύβδεος μικρός μόνον πορθμός φέρει εις καλύτερους ορίζοντας. Και ο πορθμός ούτος ονομάζεται Πανευρώπη όπερ σημαίνει …μιαν πολιτικο-οικονομολογικήν ομοσπονδίαν.»

Και εξηγούσε ότι αυτό χρειάζεται:

«Κατά την διανομήν των μεγάλων αγορών και των παγκόσμιων εδαφών, ειδών πρώτης ανάγκης,…» (Ρίτσαρντ Κουντενχόβεν- Καλλέργκι Πανευρώπη Αθήνα 1927 σελ.14)

Μάλιστα ο Γερμανός φιλελεύθερος πολιτικός Hjalmar Schacht, Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Χίτλερ, διευθυντής της Γερμανικής Εθνικής Τράπεζας από το 1916 και μέλος του “Μετώπου του Χάρτσμπουργκ”, ένας συνασπισμός μεταξύ βιομηχάνων, τραπεζιτών, εθνικιστών και του Χίτλερ, έγραφε ήδη το Γενάρη του 1933 στον επικεφαλής του «Πανευρωπαϊκού Κινήματος» Coudenhove-Καλλέργη:

«…o Χίτλερ είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να επαναπροσεγγίσει τη Γερμανία με τις δυνάμεις της Δύσης. Θα δείτε! Ο Χίτλερ θα φτιάξει την Πανευρώπη…»

Ωστόσο η όλη τάση για ενοποίηση προσέκρουε και στην αποφασιστική αντίδραση των ΗΠΑ. Αποτέλεσμα αυτού ήταν οι ΗΠΑ, που ασφαλείς από πολέμους και επαναστάσεις και χωρίς καταστροφές στα εδάφη τους, να αποκαλούν την Γερμανία σύμμαχο και να της προσφέρουν την απαιτούμενη βοήθεια σε χρήμα, τεχνογνωσία και πρώτες ύλες ώστε να ανακάμψει από την ήττα της στο Μεγάλο Πόλεμο. Πίστευαν ότι με αυτό τον τρόπο θα πετύχουν δυο παράλληλους στόχους. Και την Βρετανία μα και την Γαλλία να φέρουν σε δύσκολη θέση και να τις υποχρεώσουν να ανοίξουν τις πόρτες στις πλούσιες αποικίες τους, να κάνουν τον διαιτητή ρυθμίζοντας τις αντιθέσεις και τον ανταγωνισμό του κεφαλαίου μα και να ωθήσουν τον γερμανικό ιμπεριαλισμό ενάντια στην Σοβιετική Ένωση. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία θα μπορούσε να είναι το ισχυρό αντίβαρο στη δύναμη της Αγγλίας και της Γαλλίας και ταυτόχρονα ο διάδρομος της αμερικανικής διείσδυσης – πολιτικής και οικονομικής – στις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Από την άλλη, η Αγγλία, ιδιαίτερα μετά την εισβολή της Γαλλίας στο Ρουρ το 1923 ,αντιλαμβανόταν πως η αποδυνάμωση της Γερμανίας σήμαινε την ενίσχυση της Γαλλίας σε βάρος των βρετανικών συμφερόντων. Τέλος, η Γαλλία δεν μπορούσε να αντιταχθεί στην ανόρθωση της Γερμανίας, εφόσον αυτό επιδίωκαν ΗΠΑ και Μ. Βρετανία.

Η Γερμανία ανορθώθηκε οικονομικά με τα σχέδια Ντοζ (1924) και Γιανκ (1929), τα οποία εμπνεύστηκαν κι έθεσαν σε εφαρμογή οι κύριοι εκπρόσωποι του αμερικανικού χρηματιστικού κεφαλαίου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που με την εφαρμογή αυτών των σχεδίων τα μεγαλύτερα αμερικανικά μονοπώλια («Στάνταρντ Οϊλ», «Τζένεραλ Ελέκτρικ», «Τζένεραλ Μότορς», «Ιντερνάσιοναλ Τέλεγκραφ εντ Τέλεφον Κόμπανι», «Φορντ», «Ανακόντα» η IBM, η Τράπεζα Chase Manhattan κ.λπ.) διεισδύσανε στη γερμανική βιομηχανία με τη μέθοδο των απευθείας επενδύσεων. Γι αυτό και ο πρόεδρος της IBM T. Watson όσο και ο πρόεδρος της «Ford» H. Ford τιμήθηκαν για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού το 1937 και 1938 αντίστοιχα. Στην καθαρά πολεμική παραγωγή, η πρόοδος της ναζιστικής Γερμανίας, χάρη στα ξένα κεφάλαια υπήρξε εντυπωσιακή. Στα χρόνια 1933- 39 τα πολεμικά έξοδα της Γερμανίας αυξήθηκαν περισσότερο από 12 φορές, ενώ η γερμανική πολεμική παραγωγή αυξήθηκε 22 φορές.

5ae33d126dd0f168cc6c91c6b777ea76

Tο μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού απονέμεται στον H. Ford

 

H «Ford» κατασκεύασε σε Γερμανικό έδαφος το 1/3 των οχημάτων του ναζιστικού στρατού και πάνω από τους μισούς εργαζομένους της ήταν σκλάβοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η IBM ήταν η εταιρεία που με την πρωτοπόρα τεχνολογία της οργάνωσε 74 στρατόπεδα συγκέντρωσης καθώς και ένα σύστημα κατηγοριοποίησης των κρατουμένων, τη χρήση μηχανών ταξινόμησης όπου περιλαμβάνονταν τα δρομολόγια των τρένων, οι προμήθειες καυσίμων των στρατοπέδων, και ο έλεγχος των τραπεζικών λογαριασμών των θυμάτων. Ο επικοινωνιακός κολοσσός ΙΤΤ κατείχε το 25% των μετοχών της γερμανικής Focke-Wulf που κατασκεύαζε τα πολεμικά αεροπλάνα της Luftwaffe. Το 1960, το Αμερικανικό δημόσιο αποζημίωσε την ΙΤΤ με το ποσό των 27 εκατομμυρίων δολαρίων λόγω της καταστροφής των εγκαταστάσεών της από τις αμερικανικές βόμβες. (Δέκα τρία χρόνια μετά η ΙΤΤ χρηματοδότησε το πραξικόπημα του φασίστα Πινοσέτ.) Το Αμερικανικό δημόσιο αποζημίωσε για τον ίδιο λόγο και την General Motors που κατασκεύασε πυροκροτητές, νάρκες και τα τεθωρακισμένα της φασιστικής Γερμανίας.

aa_sun_19740405_p008-001

Ο Samner Welles, Αμερικανός γερουσιαστής, διπλωμάτης στο υπουργείο Εξωτερικών και Under Secretary of State του Roosevelt έγραψε ότι :
«Σε εκείνα τα προπολεμικά χρόνια οι εκπρόσωποι των σημαντικών χρηματιστικών και εμπορικών κύκλων των δυτικών δημοκρατικών χωρών, ήταν σταθερά πεπεισμένοι ότι ο πόλεμος ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και στην Γερμανία θα μπορούσε να ήταν ευνοϊκός για τα συμφέροντα τους. Υπολόγιζαν στο γεγονός πως σίγουρα η Ρωσία θα νικηθεί και ταυτόχρονα θα εξαφανιζόταν ο κομμουνισμός. Ακόμα υπολόγιζαν πως η Γερμανία θα ήταν εξασθενημένη και έτσι δεν θα αποτελούσε απειλή για τα συμφέροντά τους. Οι ΗΠΑ πίστευαν πως η Γερμανία θα μπορούσε να γίνει το κυρίαρχο κράτος της ηπειρωτικής Ευρώπης και ότι ο εθνικοσοσιαλισμός είναι η μοναδική ασπίδα ενάντια στον κομμουνισμό » (Samner Welles: The time of Decision. Σελ 321.)

Ταυτόχρονα και η Βρετανία γύρευε την βοήθεια της Γερμανίας για να προστατεύσει τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας της από τις ΗΠΑ μα και τον κομμουνισμό να αντιμετωπίσει. Η Βρετανία ελάχιστα ανησυχούσε για τον Χίτλερ και τον φασισμό, την απασχολούσε το πώς θα κρατήσει ακέραιη την παγκόσμια αυτοκρατορία γιατί γνώριζε πως με έναν νέο πόλεμο θα την έχανε και γι αυτό πίστευε πως ένας ισχυρός Χίτλερ στην κεντρική Ευρώπη θα αναχαίτιζε την Γαλλία, τις ΗΠΑ μα και τον απειλητικό κομμουνισμό. Έτσι χαιρέτησε την ανακοίνωση του δεκάχρονου γερμανοπολωνικού συμφώνου μη επίθεσης που ανακοινώθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1934 διότι η προσέγγιση Γερμανίας και Πολωνίας σήμαινε αναπόφευκτα μια δυνητική πολεμική πολιτική έναντι της Σοβιετικής Ένωσης, και δεν αντέδρασε όταν τον Μάρτιο του 1935 ο Χίτλερ παραβίασε τα άρθρα τα σχετικά με τον πόλεμο, που περιλαμβάνονταν στη Συνθήκη Ειρήνης των Βερσαλλιών διατάζοντας γενική επιστράτευση με σκοπό την δημιουργία τριάντα έξι μεραρχιών. Νιώθοντας την απειλή, η Γαλλία στις 2 Μαΐου 1935 ξεκινά διαπραγματεύσεις με την Σοβιετική Ένωση και υπογράφει σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας στις 16 Μαΐου. Αντίθετα, στις 18 Ιουνίου του 1935, η Βρετανία αποδείχτηκε πρόθυμος συνεργός του φασισμού επικυρώνοντας ένα σύμφωνο κατόπιν διμερών διαπραγματεύσεων, το οποίο έδινε στην Γερμανία το δικαίωμα να δημιουργήσει πολεμικό ναυτικό μεγέθους ίσου με το 35% του βρετανικού πολεμικού ναυτικού καθώς και στόλο υποβρυχίων ίσον με εκείνον της Βρετανίας. Έγινε έτσι φανερό στον Χίτλερ ότι μπορούσε να περιμένει πλούσια συγκομιδή.

Ας μην ξεχνάμε ότι τα προπολεμικά χρόνια η φασιστική Γερμανία με την «ιδεολογία» του σατανικού «εβραιομπολσεβικισμού» που την συνόδευε, του σφοδρού αντικομουνισμού δηλαδή, φαινόταν σε έναν οποιονδήποτε παρατηρητή μια σταθερή και ανθούσα οικονομία που ταυτόχρονα διέθετε μια δημοφιλή κυβέρνηση που πολλά από τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της φαινόταν ιδιαίτερα ελκυστικά μια και είχε τσακίσει το κίνημα των αναρχικών και κομμουνιστών και είχε εξολοθρεύσει τα συνδικάτα έτσι ώστε οι καπιταλιστές να είναι ξανά αφέντες στα σπίτια τους. Ευτυχισμένος ο Krupp, στις 26 Γενάρη 1934 σε ομιλία του τόνισε:

«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνισμού) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. των βιομηχάνων!)»

Ακόμα, και στο Λονδίνο υπήρχαν ναζιστικές λέσχες και μερίδα της Δεξιάς της Βρετανίας υποστήριξε ανοικτά το πολιτικό σύστημα της Γερμανίας. Είχαν φτάσει μάλιστα στο σημείο να κάνουν και παρελάσεις στους δρόμους του Λονδίνου στα πρότυπα των Γερμανικών ταγμάτων ασφαλείας. Με την αμέριστη οικονομική συμπαράσταση μεγάλου μέρους της άρχουσας τάξης του Λονδίνου μα και των απόστρατων αξιωματικών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ιδρύθηκαν οι «Βρετανοί Φασίστες» (British Fascists), οι «Εθνικοί Φασίστες» (National Fascisti), η «Αυτοκρατορική Φασιστική Λίγκα» (The Imperial Fascist League), η «Βρετανική Ένωση των Φασιστών» (The British Union of Fascists) και η «Εθνικοσοσιαλιστική Λίγκα» (The National-Socialist League). Ηγετική μορφή των φασιστικών αυτών οργανώσεων αναδείχτηκε ο σερ Όσβαλντ Μόσλι, ο οποίος είχε παντρευτεί τον Οκτώβριο του 1936 στο Βερολίνο, με κουμπάρο τον Γκέμπελς, παρουσία του Χίτλερ. Η ίδρυση όλων αυτών των οργανώσεων ήταν η απάντηση της Βρετανικής Δεξιάς, που είχε απήχηση στα μεσαία στρώματα, στη ραγδαία άνοδο του Εργατικού Κόμματος. Γι αυτό και ο φασίστας ηγέτης Oswald Mosley και οι φασιστικές οργανώσεις έχαιραν της υποστήριξης και του σεβασμού της εφημερίδας «Daily Mail» και του ιδιοκτήτη της, λόρδου Rothermere. Η συντηρητική πολιτική τάξη της Βρετανίας κατά το μάλλον ή το ήττον ήσαν διατεθειμένοι να συμμαχήσουν σε ότι κι αν φάνταζε στα μάτια τους αντικομουνιστικό. Ο John Buchan διαπρεπής συντηρητικός Tory, Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά, πρώτου Βαρόνου του Τουήντσμιουρ και διορισμένος από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄ Λόρδος Βασιλικός Επίτροπος της Συνόδου της Εκκλησίας της Σκωτίας έγραφε :

«Εάν δεν υπήρχε το τολμηρό πείραμα του φασισμού, η δεκαετία μας (του 1930) δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπήρχε καρποφόρος από άποψη εποικοδομητικής διακυβέρνησης»

Oswald-mosley11

Oswald Mosley

Η Βρετανία έθεσε εκτός νόμου τις φασιστικές οργανώσεις μόνο όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος με τη Γερμανία. Αντίθετα ο κοινοβουλευτισμός στην Αγγλία χρησιμοποίησε ξεχασμένους μεσαιωνικούς νόμους σε όλη την διάρκεια του μεσοπολέμου ενάντια στην κομμουνιστική δραστηριότητα, στο ισχυρό αντιμιλιταριστικό κίνημα που δρούσε εκείνη την εποχή στην χώρα μιας και ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε ξεχαστεί αλλά και σε όποιο κίνημα της οργανωμένης εργατικής τάξης απειλούσε την Βρετανική ευταξία της κοινωνίας.

Δεν πρέπει να αμελούμε ότι εκείνα τα χρόνια ο κομμουνισμός δεν ήταν κάτι αόριστο, ένα «φάντασμα πάνω από την Ευρώπη» ή μια ουτοπία. Ήταν μια πραγματικότητα, ήταν μια εφαρμόσιμη ιδέα, ήταν μια πολιτική παράμετρος, ήταν πέρα από το εθνικό. Ήταν παρών στο γενικό, στο Παγκόσμιο. Ο κομμουνισμός ως πρόταση ή ως απειλή βρισκόταν πλέον στην κεντρική σκηνή της Ευρώπης.
Η Σοβιετική Ένωση εκείνη την εποχή έχοντας επίγνωση της διεθνούς απομόνωσής της, της επισφαλούς και ανασφαλούς θέσης της και γνωρίζοντας ότι η μελλοντική πολεμική αντιπαράθεση θα αναπτύσσονταν χωρίς τον παράγοντα ιδεολογία, εγκατέλειψε την θέση της παγκόσμιας επανάστασης και στην θέση της υιοθέτησε την αναχαίτιση του φασισμού με προσήλωση στην δημιουργία λαϊκών μετώπων σε συμμαχία με αστικές δυνάμεις. Η 3η Διεθνής από το 1935 διακήρυττε ότι ο μοναδικός «ρεαλιστικός» στόχος για το κομμουνιστικό κίνημα ήταν η υπεράσπιση της κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας από το φασισμό. Τα λαϊκά μέτωπα θα συμπεριελάμβαναν όλους εκείνους που ανεξάρτητα από ιδεολογίες και πολιτική τοποθέτηση θεωρούσαν το φασισμό πρωταρχικό κίνδυνο.

Και η ανησυχία των Βρετανών μεγάλωσε όταν η συμμαχία των λαϊκών μετώπων ενάντια στο φασισμό πήρε σάρκα και οστά στην Γαλλία και στην Ισπανία.

Τα Λαϊκά Μέτωπα και η αρχή του πολέμου
Η κυβέρνηση του Ισπανικού Λαϊκού Μετώπου σχηματίστηκε στις 16 Φλεβάρη του 1936, όταν κέρδισε τις γενικές εκλογές. Στο Μέτωπο συμπεριλαμβάνονταν το κεντροδεξιό κόμμα Δημοκρατική Ένωση, η Δημοκρατική Αριστερά, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα, με την θρυλική μορφή της Ντολόρες Ιμπαρούρι ή Πασιονάρια να κυριαρχεί, το POUM, το Ελευθεριακό Κίνημα, με κυριότερο εκφραστή την Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας των αναρχοσυνδικαλιστών Χοάν Πεϊρό, του θρυλικού Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, και Γκαρθία Ολιβέρ. Για πρώτη φορά στην ιστορία, κομμουνιστές, φιλελεύθεροι, συντηρητικοί δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες και αναρχικοί συμμάχησαν για να υπερασπιστούν τους αστικούς θεσμούς, κατάσταση βέβαια που δεν θα κατόρθωνε να διαρκέσει πολύ.

sp000874

Ένα μήνα μετά τον Μάρτη του 1936, τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη της Ρηνανίας και ο Μουσολίνι ανακοινώνει την κατάληψη με την βοήθεια των αερίων μουστάρδας, της Αιθιοπίας έπειτα από οχτώ μήνες πολέμου.

Χαλαρή η αντίδραση από την Κοινωνία των Εθνών που καταδίκασε την επίθεση της Ιταλίας στην Αιθιοπία και επέβαλε λέει κυρώσεις που δεν απαγόρευσαν την πώληση πετρελαίου ή το κλείσιμο των στενών της Διώρυγας του Σουέζ που ελέγχονταν από τη Βρετανία. Όσο για την στρατικοποίηση της Ρηνανίας επικράτησε σιγή ασυρμάτου, κάτι που επέτρεψε στον Χίτλερ να μετατρέψει σε θρίαμβο την κατάκτησή της.

Την ίδια ώρα, η Γαλλία διέτρεχε τον κίνδυνο διολίσθησης προς μια φασιστική κυβέρνηση που όμως ανακόπηκε από τον Ιούνιο του 1936 όταν σχηματίστηκε κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου με τη συμμετοχή των κομμάτων που το αποτελούσαν εκτός από τους κομμουνιστές και οι σοσιαλιστές. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο σοσιαλιστής Λεόν Μπλούμ που τύγχανε να είναι Εβραίος. Αυτό έκανε τον Χίτλερ να νιώθει περικυκλωμένος από τον «εβραιομπολσεβικισμό» και την Βρετανία να εντείνει την πολιτική κατευνασμού των φασιστών. Στις 25 Οκτωβρίου 1936 υπογράφεται στο Βερολίνο ιταλογερμανική συμφωνία για το διαχωρισμό των σφαιρών οικονομικής επιρροής στα Βαλκάνια και στο λεκανοπέδιο του Δούναβη, για κοινό αγώνα εναντίον της Δημοκρατικής Ισπανίας και αναγνώριση της ιταλικής κατάληψης της Αιθιοπίας από την Γερμανία. Έτσι συγκροτείται ο άξονας Ρώμης – Βερολίνου όπως έθεσε το ζήτημα ο Μουσολίνι.

Front Populaire

 

Χίτλερ και Μουσολίνι στέλνουν στρατό, αεροπορία, πυροβολικό και ναυτικό στον φασίστα Φράνκο, που δεν διέθετε ούτε φτερό αεροπλάνου, αφενός γιατί μια ήττα της δημοκρατικής Ισπανίας θα αποτελούσε στα μάτια τους ήττα του κομμουνισμού και αφετέρου θα έσφιγγαν τον κλοιό γύρω από την Γαλλία του «εβραιομπολσεβίκου» Λεόν Μπλουμ. Ταυτόχρονα θα εδραίωναν το κύρος της φασιστικής ιδεολογίας. Ο Μπλουμ θέλησε να βοηθήσει την Ισπανία αλλά προσέκρουσε στις προκαταλήψεις των αντικομουνιστών δεξιών μέσα στην χώρα του μα και διπλωματικά στην απέχθεια και στην εχθρότητα των Βρετανών για οτιδήποτε φάνταζε στα μάτια τους κομμουνιστικό.

Η Βρετανία ακολουθούσε το δόγμα της μη επέμβασης ακόμα και διπλωματικά μια και είχε αρνηθεί να αναγνωρίσει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, κλείνοντας ταυτόχρονα τα μάτια στην στρατιωτική επέμβαση των Γεμανοιταλών φασιστών ενάντια σε ένα κράτος και στην νόμιμη κυβέρνησή του και δεν δέχτηκε ακόμα και να συζητηθεί το θέμα στην Κοινωνία των Εθνών κρατώντας ταυτόχρονα την Σοβιετική Ένωση, παρά τις εκκλήσεις της, σε διπλωματική απομόνωση. Διότι αυτό που ενδιέφερε την Βρετανία, ήταν όχι όσα συνέβαιναν στην Ισπανία στην Γερμανία ή στην Ιταλία αλλά το πώς να κρατήσει ακέραιη την παγκόσμια αποικιακή αυτοκρατορία της.

Στις 5 Νοεμβρίου του 1936 ο Ουίστον Τσώρτσιλ απαντώντας στις εκκλήσεις του διπλωματικού σώματος της Σοβιετική Ένωσης υπό τον Ιβάν Μαίσκι του δηλώνει:

«…Εν πάση περιπτώσει γιατί να φιλονικούμε. Θα παρέλθει μια εβδομάδα και όλη αυτή η δυσάρεστη ισπανική υπόθεση θα εξαφανιστεί από το προσκήνιο. Έχετε δει τις ανταποκρίσεις στις σημερινές εφημερίδες; Σε μια δυο μέρες ο Φράνκο θα βρίσκεται στην Μαδρίτη και τότε ποιος θα θυμάται την Ισπανική Δημοκρατία…» ( M. Blinkhorn, Democracy and Civil War in Spain. Λονδίνο 1988 σελ.31.)

Η βρετανική κυβέρνηση θεωρούσε την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Ισπανίας ως το πρώτο στάδιο «κερενσκισμού» στην πορεία «μπολσεβικοποίησης» της. Κι ας ήταν η Σοβιετική Ένωση και οι κομμουνιστές που χτύπησαν τους αναρχικούς της Ισπανίας παραδίδοντας μαθήματα νομιμοφροσύνης στον αστικό κόσμο. Η Σοβιετική διπλωματία και η Κομμουνιστική Διεθνής ζητάει συμμάχους για τον ερχόμενο πόλεμο και γι αυτό δίνει στις αστικές δημοκρατίες εγγύηση ότι αντικειμενικός στόχος τους δεν είναι η κοινωνική επανάσταση. Η στάση και θέση αυτή των κομμουνιστών αντανακλούσε την σκόπιμη μετακίνηση από την θέση της επανάστασης στην θέση της συνεργασίας με τον αστικό κόσμο απέναντι στον φασισμό γιατί αυτό υπαγόρευε η λογική σε συνθήκες πολέμου. Γι αυτό και η σπονδυλική στήλη της προσπάθειας της Ισπανικής νομίμως εκλεγμένης κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το φασιστικό πραξικόπημα, ήταν η Σοβιετική Ένωση και η Κομμουνιστική Διεθνής που είχε κινητοποιήσει όλα τα ικανά στελέχη της-ο Τίτο οργάνωσε τις Διεθνείς Ταξιαρχίες, ο Παλμίρο Τολιάττι καθοδηγούσε το μικρό και άπειρο Ισπανικό Κομμουνιστικό κόμμα, ο Κόνεφ ο Ροκοσόφσκι ο Βορονόφ συνέβαλλαν στην οργάνωση του στρατού των υπερασπιστών της Δημοκρατίας- και ολόψυχα έστειλε άνδρες και στρατιωτικό εξοπλισμό.

Brigadistas internacionales

Brigades Internationales

Ωστόσο τζάμπα πήγε το αίμα και η καταστολή των δυνάμεων που γύρευαν την κοινωνική επανάσταση γιατί παρόλα αυτά, η συντηρητική Βρετανία είχε την πεποίθηση ότι η καλύτερη από όλες τις λύσεις ήταν ένας γερμανο-ρωσικός πόλεμος που θα εξασθενούσε ή θα κατέστρεφε και τους φασίστες και τους κομμουνιστές. Η ήττα του κομμουνισμού δεν ήταν καθόλου άσχημη ιδέα. Και το 1936, το αίμα που χύνονταν στην Ισπανία έκανε αυτήν την προοπτική στα μάτια των Βρετανών όλο και πιο ορατή και τα έσοδα των πολεμικών βιομηχανιών της πιο μεγάλα, μια και η Βρετανία πουλούσε βιομηχανικό υλικό και μηχανές αεροπλάνων στην Γερμάνια και νοιάζονταν να συνεχίσει τον πόλεμο ο Χίτλερ στην Ισπανία και για οικονομικούς λόγους.

Την ίδια ώρα στην Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ, θαυμαστή της Αρχαίας Ελλάδας, πραγματοποιήθηκαν Ολυμπιακοί Αγώνες από την 1η έως τις 16 Αυγούστου 1936. Για πρώτη φορά, η Ολυμπιακή Φλόγα άναψε στην Αρχαία Ολυμπία και μεταφέρθηκε με λαμπαδηδρόμους ως το Βερολίνο. Ήταν μια ιδέα του εξέχοντος Ναζί, Γκέμπελς. Μπροστά σε αυτά τα μεγαλεία, κανένα δημοκρατικό έθνος δεν έκανε καμία νύξη για την Ισπανία μα ούτε και για τα στρατεύματα των φασιστών που τσάκιζαν μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Η συμμετοχή 49 εθνών μαζί με τις αποικίες και 3.961 αθλητών στους αγώνες του Βερολίνου, αποτέλεσε ρεκόρ συμμετοχής. Απουσίαζε μόνο η Σοβιετική Ένωση. Αλλά ποιός την λογάριαζε;

9

Η λαμπαδηδρομία στο Βερολίνο

Γι αυτό και στην συνάντηση του Χίτλερ με τον υπουργό Αεροπορίας της Βρετανίας λόρδο Londonderry η κουβέντα τους είχε θέμα «την αυξανόμενη απειλή του κόσμου από τον μπολσεβικισμό» και συζήτησαν και την προοπτική ενός πολέμου μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Ιαπωνίας. Και στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 1936 ο ηγέτης των Βρετανών φιλελευθέρων και πρώην Πρωθυπουργός David Lloyd George μετά από μια τρίωρη επίσημη συνάντηση με τον Χίτλερ, ούτε λίγο ούτε πολύ δηλώνει: «…Τρομερά, τρομερά εντυπωσιασμένος και πεπεισμένος ότι ο Γερμανός ηγέτης είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος (…) Ευχόμουν μόνο να είχαμε και εμείς ένα τέτοιο άνθρωπο με τις υπέρτατα ποιοτικές ικανότητες του, επικεφαλής των κρατικών μας υποθέσεων» ( Martin Gilbert : Britain and Germany between the wars. London 1964 σελ 102).

Το αίμα εξακολουθεί να ρέει στην Ισπανία…

Στις 3 Νοεμβρίου του 1936 ο σοβιετικός διπλωμάτης Ιβάν Μαίσκι συνόψισε προφητικά, σε ένα υπόμνημα του στον υπουργό εξωτερικών της Βρετανίας Άντονι Ίντεν, την παγκόσμια σημασία του Ισπανικού εμφυλίου:

«Εάν κερδίσει ο Φράνκο το αποτέλεσμα θα επευφημείτο από την Γερμανία και την Ιταλία ως μια μεγάλη νίκη για της ίδιες…. Η ενθάρρυνση της Γερμανίας και της Ιταλίας θα ήταν τέτοια που θα έφερνε πιο κοντά την ημέρα κατά την οποία μια άλλη ενεργός επιδρομή θα γινόταν-τούτη την φορά στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη.» (Documents on British Foreign Policy 1919-1939 Λονδίνο 1979 σελ 348)

Μα ότι και να λέγανε οι Σοβιετικοί -που γνώριζαν ότι για τον Χίτλερ η Ισπανία ήταν ο ενδιάμεσος σταθμός στην πορεία του για την κατάκτηση της Ευρώπης- στους Βρετανούς, οι τελευταίοι έμεναν πιστοί στο δόγμα της «μη επέμβασης» αλλά ταυτόχρονα αποδέχονταν την παρουσία ναζιστικών και ιταλικών φασιστικών στρατευμάτων στην Ισπανία. Είπαμε, ο εχθρός ήταν ο κομμουνισμός.

Στις 27 Νοεμβρίου του 1936, η Γερμανία υπέγραψε μαζί με την Ιαπωνία σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας και το σύμφωνο κατά της Κομιντέρν. Το αντικομμουνιστικό σύμφωνο. Το σύμφωνο υπέγραψαν αργότερα οι χώρες: Ιταλία, Ουγγαρία, Μαντζουρία, Ισπανία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Κροατία, Σλοβακία,Τουρκία, Δανία, Κίνα του Νανκίν και η Φιλανδία. Πέντε χρόνια μετά τη συγκρότηση του αντικομμουνιστικού συμφώνου, στις 25 Νοεμβρίου 1941, σε μια λαμπρή τελετή, αφιερωμένη στις χώρες που συγκροτούσαν το σύμφωνο, ο φασίστας υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Φον Ρίμπεντροπ έλεγε τα εξής ως προς τις προθέσεις του φασισμού: «Με τους αντιπροσώπους των κρατών τούτων, τα οποία αγαπούν την τάξιν, (…. ) εκυρώσαμεν ένα ιερόν σύμφωνον εναντίον του κομμουνισμού, το οποίο εκφράζει τη θέλησιν των λαών των, όπως συνεργασθούν μέχρι τελειωτικής απολυτρώσεως των χωρών μας εκ του κομμουνισμού και όπως μη αναπαυθούν πριν ή παραμερισθή και το τελευταίον υπόλοιπον της φοβερωτάτης ταύτης πνευματικής ασθενείας της ανθρωπότητος».

Anti-Comintern_Pact_signing_1936

Anti-Comintern Pact 1936

Στις 9 Μαρτίου του 1938 στην Ισπανία τα Γερμανικά Ιταλικά και Φρανκικά φασιστικά στρατεύματα εξαπολύουν την μεγαλύτερη επίθεση τους ενάντια στα δημοκρατικά στρατεύματα. Δυο μέρες μετά στις 11 Μαρτίου του 1938, οι εφημερίδες της Ευρώπης κατακλύζονται από την είδηση ότι οι κομμουνιστές ετοιμάζουν εξέγερση στην Αυστρία, μια «είδηση» που ανήγγειλε πρώτο το «Ράδιο Βερολίνο» και ως εκ θαύματος η Βέρμαχτ προσαρτά την χώρα στην Γερμανία. Και να σκεφτεί κανείς ότι η Αυστρία είχε απαγορεύσει το ναζιστικό κόμμα από τον Ιούλιο του 1934. Είχε όμως προηγηθεί η επίσκεψη στην Γερμανία του βασιλικού σφραγιδοφύλακα της Βρετανικής Κυβέρνησης, του αξιοθρήνητου λόρδου Halifax που αντιπαθούσε τους Σοβιετικούς γιατί ήταν «άθεοι», ο οποίος διαβεβαίωσε τον Χίτλερ ότι ο Πρωθυπουργός Chamberlain και η Βρετανία δεν θα έκανε τίποτα στην περίπτωση που η Γερμανία θα κινούνταν κατά της Αυστρίας. Επίσης διαβεβαίωσε τους φασίστες ότι τα θέματα της Τσεχοσλοβακίας και του Νταντσίχ «υπέκυπταν στην κατηγορία των πιθανών αλλαγών στην ευρωπαϊκή τάξη οι οποίες προβλέπεται να επέλθουν εν καιρώ». Το «Anscluss» της Αυστρίας πριν το καταλάβουν οι αυστριακοί αποτελούσε μια πραγματικότητα διπλωματική. Θρίαμβος για την εξωτερική πολιτική των φασιστών. Γι αυτό σπεύδει και ο Αυστριακός αρχιεπίσκοπος και καρδινάλιος του Πάπα, Innitzer να διατρανώσει γραπτώς:

«Με τις ενέργειες του εθνοσοσιαλιστικού κινήματος στην Αυστρία θα αποκρουστούν οι κίνδυνοι που εγκυμονούσε ο άθεος μπολσεβικισμός ο οποίος θα κατέστρεφε τα πάντα. Χάιλ Χίτλερ»

Στο ίδιο πνεύμα με τον καρδινάλιο Innitzer, ο αμερικάνος πρέσβης στο Βερολίνο Χιου Γουίλσον το 1938 γράφει σε ένα υπόμνημα του στον Roosevelt :

«Ο αμερικανικός Τύπος βρίσκεται υπό τον έλεγχο των Εβραίων γι αυτό και τραγουδά ύμνους μίσους ενώ διεξάγονται προσπάθειες (στην Γερμανία) για να οικοδομηθεί ένα καλύτερο μέλλον. Ο Χίτλερ είναι ο άνθρωπος που έχει ανασύρει τον λαό του από την ηθική και οικονομική απελπισία και έχει φέρει σε μια κατάσταση περηφάνιας και ευημερίας την οποία τώρα απολαμβάνουν».

Και θεωρούσε τα φασιστικά προγράμματα «ως ένα ισχυρό εργαλείο για να αντισταθμιστεί η επιρροή των κομμουνιστών και να υποβαθμιστούν οι απαιτήσεις των εργατών για υψηλότερες αμοιβές-χρήματα τα οποία οι εργάτες θα σπαταλούσαν κατά κανόνα σε ηλίθιους σκοπούς»

Ο Βρετανός στρατιωτικός ιστορικός σερ Μπάζιλ Λίντελ Χαρτ, γράφει: «Ο Χίτλερ ενθαρρύνθηκε ακόμη πιο πολύ από το συμβιβαστικό τρόπο, με τον οποίο οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Γαλλίας δέχτηκαν την εισβολή του (πραξικόπημα) στην Αυστρία και την ενσωμάτωση αυτής της χώρας στο Γερμανικό Ράιχ (….)Ακόμα μεγαλύτερη ενθάρρυνση έλαβε όταν άκουσε ότι ο Τσάμπερλεν και ο Χάλιφαξ είχαν απορρίψει τις ρωσικές προτάσεις, μετά απ’ την εισβολή αυτή, (πραξικόπημα) να συναντηθούν και να συζητήσουν για ένα ομαδικό σχέδιο εξασφαλίσεως εναντίον της γερμανικής προωθήσεως.» ( Λ. Χαρτ: «Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου σελ 9-10»

Εν τω μεταξύ ο «κομμουνιστικός» πόλεμος συνεχίζεται στην Ισπανία. Στις 16 Απριλίου 1938 ο Chamberlain σε ρόλο πρωθυπουργού της Ισπανίας υπογράφει τριμερή συμφωνία με Ιταλούς και Γερμανούς φασίστες όπου η Βρετανία αποδέχεται πλήρως την επέμβαση των φασιστών στην Ισπανία, την θεωρεί νόμιμη και με την σειρά τους οι φασίστες διαβεβαιώνουν ότι μετά το τέλος του πολέμου τα στρατεύματα τους θα αποχωρίσουν από την χώρα και εγγυώνται το απαραβίαστο του θαλάσσιου και εδαφικού καθεστώτος της Μεσογείου. Η «Μεγάλη» Βρετανία διασφάλιζε ότι κανείς δεν θα ενοχλούσε την στρατηγική της θέση, στο μέχρι ακόμα και σήμερα κτήμα της Γιβραλτάρ, μα και στην Μάλτα. Όλα αυτά πάνω στο πτώμα της δημοκρατικής Ισπανίας και στο όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου. Στην Γαλλία πρωθυπουργός είναι πια ο κρυπτο-φασίστας Daladier ο οποίος κλείνει τα σύνορα με την Ισπανία στις 13 Ιουνίου του 1938 δίνοντας την χαριστική βολή στον αγώνα της νόμιμης κυβέρνησης. Όμως οι μαχητές αντέχουν και κρατάνε απέναντι στις ορδές των φασιστών.

Η Δολοφονία της Ιστορίας.
Θα ακολουθήσουν γεγονότα που έστω και ακροθιγώς δεν μνημονεύτηκαν από αυτούς που θέλησαν να φτιάξουν μια αμιγώς ευρωπαϊκή ταυτότητα μνήμης που όρισε την 23η Αυγούστου ως ημέρα ενάντια του ολοκληρωτισμού και του κομμουνισμού. Έτσι με αυτήν την στρατηγική χειραγώγησης δεν αφήνουν περιθώρια για να συλλογιέται κανείς την ιστορία και τα ερωτήματα που αυτή θέτει. Οι φύλακες των ιστορικών γεγονότων, εξαιρετικά ευαίσθητοι με την σκοτεινή πλευρά των γεγονότων βάδισαν προς την λήθη. Για να σκοτώσουν την μνήμη!

Hitler-2

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλειν περνάει μπροστά από το άγημα των Ναζί πηγαίνοντας να συναντήσει τον Χίτλερ (28 -09- 1938)

Ο Chamberlain αφήνει ανεμπόδιστο τον Χίτλερ και τον σπρώχνει προς την Ανατολή. Προς την Σοβιετική Ένωση. Αποθέωση της πολιτικής αυτής ήταν η τετραμερής διάσκεψη στο Μόναχο, στις 29 Σεπτεμβρίου 1938. Οι Πρωθυπουργοί της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, χωρίς τη συμμετοχή της Τσεχοσλοβακίας, αποφάσισαν, μέσα σε λίγη ώρα, τον διαμελισμό της τελευταίας. Άλλωστε η Τσεχοσλοβακία για τους Βρετανούς ανήκει στην κατηγορία των «απόμακρων χωρών που ελάχιστα γνωρίζουμε» (δηλώσεις Chamberlain). Ακόμα και η Πολωνία συμφώνησε με τον διαμελισμό μια και έβλεπε πιθανά εδαφικά οφέλη από τη μοιρασιά της Τσεχοσλοβακίας. Και πράγματι οι εμπνευστές του Μονάχου παραχωρούν την περιοχή του Teschen στην Πολωνία. Στην Ισπανία οι δημοκρατικοί συνειδητοποιούν ότι είναι χαμένοι. Ότι Βρετανία και Γαλλία αδιαφορούν για τον φασισμό και ότι ουδόλως τους απασχολεί η δημοκρατία στην Ισπανία ή αλλού.

Ο Chamberlain μετά την υπογραφή δηλώνει: «Σύντομα θα υπάρξει μια διευθέτηση στην Ισπανία κατά το πνεύμα της διευθέτησης του Μονάχου».( C. Bowers. My Mission to Spain.Watching the Rehearsal for World War 2. Λονδίνο 1954 σελ 393)

???????????????

Chamberlain, Daladier, Hitler, Mussolini, and Ciano φωτογραφίζονται πριν υπογράψουν την Συμφωνία του Μονάχου.


Ήδη απο τις  21 Σεπτέμβρη του 1938, ο Σοβιετικός υπουργός Εξωτερικών Λιτβίνωφ, προέβη σε δημόσια δήλωση από το βήμα της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη βγάζοντας στην ουσία στην φόρα την συμφωνία που πρότεινε στην Βρετανία και που όπως γράφει ο Ουίστον Τσώρτσιλ -o οποίος μεταφέρει τα λόγια του Λιτβίνωφ- «έμεινε χωρίς απάντηση» :

« Η Τσεχοσλοβακία υφίσταται σήμερα την επέμβαση ενός γειτονικού κράτους, το οποίο δημόσια και με θορυβώδεις εκδηλώσεις, απειλεί εναντίον της επίθεση…. Ένα γεγονός τόσο σημαντικό όσον υπήρξε η εξαφάνιση της Αυστρίας άφησε ασυγκίνητη την Κοινωνία των Εθνών. Η σοβιετική κυβέρνηση, που έχει συνείδηση της σημασίας αυτού του γεγονότος, τόσο για το σύνολο της Ευρώπης όσο και για την Τσεχοσλοβακία την ίδια, και μάλιστα μετά το Ανσλους, ήλθε σε επίσημες συνεννοήσεις με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Επρότεινε στις δυνάμεις αυτές να αρχίσουν αμέσως συζητήσεις για τις πιθανές συνέπειες της προσαρτήσεως της Τσεχοσλοβακίας και να αποφασίσουν από κοινού την εφαρμογή προληπτικών μέτρων. Με μεγάλη μας λύπη διαπιστώσαμε ότι δεν εξετιμήθη η πραγματική αξία της προτάσεως αυτής, ενώ αν εδίδετο συνέχεια στην πρότασή μας θα είχαμε απαλλαγεί από την αγωνία που κατέχει σήμερα πιεστικά τον κόσμο ολόκληρο….» Ουίν. Τσώρτσιλ: «2ος Παγκόσμιος Πόλεμος – Απομνημονεύματα», εκδόσεις: Ελληνική Μορφωτική Εστία, μετάφραση Α. Σαμαράκη, τόμος Α΄, σελ. 264-265.

Η Σοβιετική Ένωση ήταν η μόνη χώρα που τασσόταν σταθερά κατά του διαμελισμού της Τσεχοσλοβακίας και που δεν σταμάτησε να ζητάει την συνεργασία των ευρωπαϊκών κρατών ενάντια στον Χίτλερ. Όμως παρά τις εκκλήσεις και τις προτάσεις της, όλοι κρατάνε απομονωμένη την Σοβιετική Ένωση. Οι δρόμοι εξακολουθούν να είναι κλειστοί. Οι πολιτικές διπλωματικές κινήσεις των δυτικών χωρών ακολουθούσαν άλλη λογική: Να «σπρώξουν» τον Χίτλερ προς Ανατολάς, δίνοντας του και κοινά σύνορα με τα Βαλκάνια, για να γλιτώσουν -όπως νόμιζαν- οι ίδιοι.

«Δεν υπήρξε επιθυμία να ζητηθή η βοήθεια των Ρώσων εναντίον του Χίτλερ, και η στάση μας απέναντί τους ήταν αδιάφορη – για να μην είπω περιφρονητική – που ο Στάλιν διετήρησε πάντοτε την ανάμνησή της. Τα γεγονότα ακολούθησαν την πορεία τους ωσάν να μην υπήρχε η Σοβιετική Ρωσία. Και τούτο μας εκόστισε ακριβά αργότερα». Ουίν. Τσώρτσιλ: «2ος Παγκόσμιος Πόλεμος – Απομνημονεύματα», εκδόσεις: Ελληνική Μορφωτική Εστία, μετάφραση Α. Σαμαράκη, τόμος Α΄, σελ. 266.

Ο Γάλλος στρατηγός Γκαμελέν (Gustave Gamelin) έλεγε: «Οι κύριοι αυτοί θέλαν αντί του πολέμου ενάντια στη χιτλερική Γερμανία πόλεμο ενάντια στην ΕΣΣΔ» (Camelin: Servir La Guerre σελ 199).

Ο πρώην υπουργός εξωτερικών (είχε διαφωνήσει με τον Chamberlain) της Βρετανίας, Ήντεν, την εποχή εκείνη δήλωσε:

«Η έλλειψη αγάπης προς τον κομμουνισμό δε πρέπει να μας κάνει να μη βλέπουμε το γεγονός πως η Ρωσία δεν είναι ούτε επιθετική ούτε επεκτατική δύναμη»

Και ο Harold Ickes, επιτετραμμένος των Εσωτερικών Υποθέσεων των ΗΠΑ, έγραφε την εποχή εκείνη στο ημερολόγιό του: «Η Αγγλία ήλπιζε να προκαλέσει σύγκρουση ανάμεσα στη Ρωσία και την Γερμανία και να μη διακινδυνέψει η ίδια… Η Γαλλία θα αναγκαστεί επίσης να απαρνηθεί την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη προς όφελος της Γερμανίας, ελπίζοντας να τη δει να εμπλέκεται σε πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση» (Ickes H. L. (1955) «The Secret Diary of Harold Ickes», τόμος 2, 1936-1939 σελ. 705)

Και πράγματι η συμφωνία του Μονάχου προκαλεί ανησυχία στην Σοβιετική Ένωση, τόση που ο Στάλιν σταματάει τις αποστολές πολεμικού υλικού στην Ισπανία κάτι που αποκαρδιώνει τους Ισπανούς μαχητές που εξακολουθούν να κρατούν περίπου το ένα τρίτο της χώρας. Και θα το κρατήσουν ως την πρώτη μέρα του Απριλίου του 1939 προσπαθώντας να αντέξουν για να εντάξουν το Ισπανικό πρόβλημα στον επερχόμενο πόλεμο, έστω κι αν από τον Μάρτιο είχαν ξεσπάσει ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα σε αυτούς που θέλανε μια διαπραγμάτευση με τους φασίστες και αυτούς που επέμεναν να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων.

Ωστόσο ο Χίτλερ στις 19-3-39 καταλαμβάνει ολόκληρη την Τσεχοσλοβακία. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση Ε. Μπένες της Τσεχοσλοβακίας δε δέχτηκε τη βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης.

prague38-01s

Ο Χίτλερ εισβάλλει στην Πράγα

Στη συνέχεια ο Χίτλερ κατέλαβε την περιοχή Μέμελ της Λετονίας και επέβαλε στη Ρουμανία υποδουλωτικό «οικονομικό» σύμφωνο. Ένα μήνα μετά, τον Απρίλη του 1939, η Ιταλία κατέλαβε την Αλβανία. Στις 22 Μαΐου του 1939 Γερμανία και Ιταλία υπογράφουν το Χαλύβδινο Σύμφωνο όπου προβλεπόταν «συνεργασία στον στρατιωτικό και οικονομικό τομέα καθώς και πλήρη στρατιωτική υποστήριξη μεταξύ τους επί επικειμένου πολέμου». Η συμφωνία υπογράφηκε με χαλύβδινες πένες που είχαν κατασκευαστεί στο εργοστάσιο Κρουπ και για το λόγο αυτό ονομάστηκε «Χαλύβδινη Συμφωνία».

Unterzeichnung des deutsch-italienischen Milit„rbndnisses ("Stahlpakt") in der Neuen Reichskanzlei.

O Ηitler και ο Ciano υπογράφουν την Χαλύβδινη Συμφωνία.

Στις 19-10-39 Αγγλία-Γαλλία αντί να αντιμετωπίσουν την συνεχιζόμενη προκλητικότητα των φασιστών υπογράφουν συμφωνία συμμαχίας με την Τουρκία ενάντια στην Σοβιετική Ένωση.Για να συμφωνήσει η Τουρκία αναγκάστηκε η Γαλλία να της παραχωρίσει την συριακή επαρχία της Αλεξανδρέττας. Παρά τις νέες εκκλήσεις και τις προτάσεις του Μολότοφ όλοι κρατάνε απομονωμένη την Σοβιετική Ένωση. Οι δρόμοι συνεχίζουν να είναι κλειστοί.

Τον Ιούλη του 1939, Αγγλία και Ιαπωνία υπογράφουν συμφωνία, με την οποία η Βρετανία αναγνώριζε τις ιαπωνικές κατακτήσεις στην Κίνα και οι ΗΠΑ παρέτειναν για 6 μήνες την ακυρωμένη προηγούμενη εμπορική συμφωνία τους με τους Ιάπωνες, σταθεροποιώντας έτσι την επίθεση της Ιαπωνίας στην Σοβιετική Ένωση που είχε ήδη ξεκινήσει από τον Μάιο. Οι φασίστες του Χίτλερ είχαν από καιρό ενημερώσει τους Ιάπωνες πως αν ήθελαν την πλούσια Σιβηρία «τα χέρια τους ήταν ελεύθερα».

Στις 20 Ιουνίου του 1939, Αγγλία και Γερμανία είχαν συνεχείς διπλωματικές επαφές, με τον Hudson οι Άγγλοι, με τον Wohltat οι Γερμανοί. Σκοπός της Αγγλίας ήταν να προστατεύσει τα συμφέροντά της από τις ΗΠΑ δίνοντας κάποιες σφαίρες επιρροής στην Γερμανία, και μίλησαν για τις δυνατότητες που προσέφεραν οι αποικίες της Βρετανίας η Κίνα και η Ρωσία «τρεις μεγάλες περιοχές όπου θα μπορούσανε η Γερμανία και η Βρετανία να βρουν μεγάλες δυνατότητες για χρησιμοποίηση των δυνάμεων τους».

Ωστόσο στις 11 Μάιου του 1939, η Ιαπωνία έχει εισβάλει στα εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης από την Μογγολία, με σκοπό καταλάβει τη Σιβηρία μέχρι τη Λίμνη baikal. Ήταν ένας ακήρυχτος πόλεμος από πλευράς Ιαπωνίας (Επιχείρηση Nomonhan) που μαινόταν μέχρι της 15 Σεπτεμβρίου του 1939. Οι ευρωπαίοι τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Τα στρατεύματα του Στάλιν, υπό τον στρατηγό και μελλοντικό Διοικητή του Κόκκινου Στρατού Georgy Zhukov, σπρώχνονται εκεί. Σε ό, τι αφορά το στρατηγικό αντίκτυπό του, ο πόλεμος της Σοβιετικής Ένωσης με την Ιαπωνία ήταν μία από τις πιο καθοριστικές μάχες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά σχεδόν κανείς δεν έχει ποτέ ακούσει για αυτό. Γιατί; Και τι θα είχε συμβεί αν τότε είχε ηττηθεί η Σοβιετική Ένωση; Η ήττα αυτή ήταν που έκανε την Ιαπωνία να στραφεί στους πόρους της Νοτιοανατολικής Ασίας, ειδικά στο πετρέλαιο και στον ορυκτό πλούτο των Ολλανδικών ανατολικών Ινδίων, τις οποίες άρπαξε από τα χέρια των ευρωπαίων αποικιοκρατών, σκορπώντας πρόσκαιρη χαρά στις ΗΠΑ. Και είναι τότε που ο Στάλιν απομονωμένος από όλους και με έναν Ιαπωνικό στρατό να έχει εισβάλει στα εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης, με έναν πόλεμο σε εξέλιξη, υπογράφει το σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ στις 23 Αυγούστου του ‘39. Σύμφωνο που επιτρέπει στην ΕΣΣΔ να τσακίσει την Ιαπωνία (55.000 νεκροί Ιάπωνες και πρώτη ήττα της Ιαπωνίας), αφήνοντας ταυτόχρονα το Τόκιο διπλωματικά απομονωμένο ακόμα και από τους φασίστες συμμάχους του, βοήθησε στην αναδιοργάνωση του στρατού, γλύτωσε την Σοβιετική Ένωση από έναν πόλεμο σε δυο μέτωπα ταυτόχρονα και έδωσε το χρόνο ώστε να μεταφερθούν οι βιομηχανικές υποδομές στην ενδοχώρα. Παράλληλα η συμφωνία επέτρεψε στην Σοβιετική Ένωση να ανακτήσει τα εδάφη που είχε αρπάξει η Πολωνία το 1918 όταν εισέβαλε στην Ρωσία με άλλες δεκατρείς χώρες με σκοπό να τσακίσουν την κομμουνιστική επανάσταση. Ταυτόχρονα ο Χίτλερ με όπλο το σύμφωνο προσπάθησε να εκβιάσει τις δυτικές δυνάμεις για περισσότερες παραχωρήσεις. Ο ίδιος δήλωσε πως το σύμφωνο μη επίθεσης με την Σοβιετική Ένωση δεν ήταν παρά «μια συμφωνία με τον Σατανά για να εξορκίσουμε το δαιμόνιο». Και το πράγμα φαινόταν ότι πήγαινε κατά κει αν κρίνουμε από την περίοδο αυτή που η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στην Γερμανία μια και είχε εισβάλει στην Πολωνία, και που έμεινε γνωστή ως ο “Γελοίος Πόλεμος” (Drole de Guerre) γιατί παρά την κήρυξη πολέμου, η μια μερίδα των εμπολέμων, οι σύμμαχοι Βρετανοί και Γάλλοι, δεν έπαιρναν μέρος σε πόλεμο εναντίον της Γερμανίας επί περίπου ένα χρόνο που τον είχαν κηρυγμένο, δίχως όμως να τον διεξάγουν !

molotov

Vjačeslav Michajlovič Molotov και Joachim von Ribbentrop

 

O Churchill γράφει για το σύμφωνο μη επίθεσης ή το «σοβιετικό αίνιγμα» όπως το αποκαλεί, στο έργο του «Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος» : «Η αξιοπιστία μας (των Βρετανών) είχε πέσει πολύ χαμηλά. Μια εξ ολοκλήρου διαφορετική εξωτερική πολιτική ήταν τώρα αναγκαία για την ασφάλεια της Ρωσίας…»

Και ο Αλφερεντ Γιοντλ, (Alfred Jodl) Στρατηγός, επιτελάρχης της Ανώτατης Διοίκησης της Βέρμαχτ, στη δίκη της Νυρεμβέργης δήλωσε για το «Γελοίο Πόλεμο»: «Δεν καταρρεύσαμε ήδη από το 1939 μόνο και μόνο επειδή κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Πολωνία οι εκατόν δέκα γαλλικές και βρετανικές μεραρχίες στη Δύση παρέμειναν απολύτως ανενεργές μπροστά στις εικοσιτρείς γερμανικές μεραρχίες.»

Λίγες μέρες μετά την εισβολή των φασιστών στην Πολωνία, η Σοβιετική Ένωση γνωρίζοντας ότι η ασφάλειά της δεν εξασφαλιζόταν από το σύμφωνο μη επίθεσης του Χίτλερ, ζητάει από την Φιλανδία σύναψη συμφώνου για αμοιβαία ασφάλεια και βοήθεια- ταυτόχρονα το ίδιο έκανε και με την Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία που υπέγραψαν- και ζήτησε και ορισμένες διαρρυθμίσεις στα σύνορα με την παραχώρηση με συμβόλαιο μερικών εδαφών και του λιμανιού του Χάνκο που θα εξασφάλιζαν την άμυνα του Λένινγκραντ που βρίσκεται 32 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Φιλανδία και του Μουρμάνσκ, μια και ο μόνος δρόμος για να επιτεθούν οι φασίστες στο Λένινγκραντ ήταν από το έδαφος και από την θάλασσα της Φιλανδίας. Κάτι που έγινε ένα χρόνο αργότερα με την φασιστική «Επιχείρηση Βόρειο Σέλας». Ωστόσο η Φιλανδία δεν δέχτηκε το σύμφωνο αφού πρώτα ήρθε σε συνεννόηση και με την Βρετανία μα και με την φασιστική Γερμανία.

Έτσι, στις 30-11-1939 άρχισε ο φινλανδοσοβιετικός πόλεμος στον οποίο οι Αγγλογάλλοι -που είχαν κηρυγμένο πόλεμο ενάντια στην Γερμανία δίχως όμως να τον διεξάγουν- οργάνωσαν πολεμική επιχείρηση εναντίον των στρατευμάτων της Σοβιετικής Ένωσης. Επενέβησαν στη Φινλανδία και ετοίμαζαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις πυροβολικού με σκοπό το βομβαρδισμό των σοβιετικών εγκαταστάσεων πετρελαίου στο Μπακούμ. Ταυτόχρονα οι Γάλλοι αρχίζουν να συγκεντρώνουν στρατεύματα και βομβαρδιστικά στην αποικία τους την Συρία, υπό την ηγεσία του στρατηγού Βεϋγκάν (Maxime Weygand) για να επιτεθούν μέσα από το έδαφος της Τουρκίας με σκοπό να καταστρέψουν τις πετρελαιοπηγές της ΕΣΣΔ στο Μπακούμ. O στρατηγός Βεϋγκάν πιστός στην αποστολή του, διορίστηκε υπουργός της κυβέρνησης του Βισύ ενώ όταν παλαιότερα η Πολωνία του Józef Piłsudski είχε εισβάλει στην Σοβιετική Ρωσία το 1919 για να βοηθήσει στο πνίξιμο της οκτωβριανής επανάστασης ήταν τεχνικός σύμβουλος της γαλλο-βρετανικής αποστολής στην Πολωνία.

Επίσης ο Γάλλος στρατηγός Bernard Serrigny και πρόεδρος της εμπορικής ένωσης Βιομηχανίας πετρελαίου στο βιβλίο του L’Allemagne face à la guerre totale γράφει: «Στην πραγματικότητα το Μπακούμ με την παραγωγή του των 23 εκατομμυρίων τόνων πετρελαίου παίζει κυρίαρχο ρόλο. Αν καταφέρουμε να κατακτήσουμε τον Καύκασο ή αν αυτά τα διυλιστήρια τα παραδώσουμε απλά στις φλόγες, από την αεροπορική μας δύναμη το τέρας θα κατέρρεε άναιμο». (σελ 228) Ο στρατηγός Σερινί ήταν από τους τέκτονες, λίγο αργότερα του φασιστικού Γαλλικού Κράτους του Βισύ.

Ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ γνωστός και ως Général De Gaulle παρατηρεί στο βιβλίο του Mémoires de Guerre Τόμος I στην σελ 29 πως «αγγλογάλλοι κυβερνήτες σκεπτόντουσαν λιγότερο τον αγώνα ενάντια στον χιτλερισμό και περισσότερο την επίθεση τους ενάντια στην ΕΣΣΔ , το βομβαρδισμό του Μπακούμ».

Είπαμε το πρώτιστο των μελημάτων των καπιταλιστικών αποικιοκρατικών κρατών είναι η καταστροφή της ΕΣΣΔ και δευτερευόντως η αποκατάσταση της ισορροπίας δυνάμεων ανάμεσά τους. Όμως όλα αυτά αποτελούν ένα ενοχλητικό μέρος της ιστορίας και γι αυτό πολλοί είναι αυτοί που δεν «θυμούνται».

Ωστόσο τα σχέδια Βρετανών και Γάλλων δεν πρόλαβαν να διεκπεραιωθούν μια και στις 12 Μαρτίου του 1940 η Σοβιετική Ένωση είχε κατακτήσει μια ασφαλή ζώνη γύρω από το Λένινγκραντ και έτσι πρότεινε ειρήνη στην Φιλανδία.

Στις 3 Μαρτίου του 1940 ο διπλωμάτης Samner Welles φτάνει στο Βερολίνο ως απεσταλμένος του Roosevelt όπου και συναντήθηκε με τον Χίτλερ. Ο τελευταίος για να συνάψει ειρήνη με την Δύση και για να επιτεθεί μόνο στην Σοβιετική Ένωση έθεσε ως όρους: να επιστραφούν οι αφρικανικές αποικίες της Γερμανίας, να αποστρατιωτικοποιηθούν το Βρετανικό Γιβραλτάρ, η Μάλτα, η Σιγκαπούρη και τα Βαλκάνια. Η Βρετανία αντέδρασε και οι διπλωματικές μεσολαβήσεις απέτυχαν.

Στις 9 Απριλίου του 1940 οι Γερμανοί, για να εκμεταλλευθούν τα λιμάνια της, εισέβαλαν στη Νορβηγία. Πάλι τίποτα, Γάλλοι και Άγγλοι αποχωρούν. Ακολουθεί η Δανία (Απρίλιος 1940), η Νορβηγία (Απρίλιος 1940), το Βέλγιο (Μάιος 1940), η Ολλανδία (Μάιος 1940), το Λουξεμβούργο (Μάιος 1940). Ο “Γελοίος Πόλεμος” θριαμβεύει.

Ως τις 10 Μαΐου του 1940, όταν οι Γερμανοί εισβάλουν στην Γαλλία. Την ίδια μέρα ο Τσάμπερλαιν παραιτείται. Πρωθυπουργός ο Τσώρτσιλ και αλλαγή πολιτικής. Στις 3 Ιουλίου 1940 οι Βρετανοί με την «Επιχείρηση Καταπέλτης» βυθίζουν σχεδόν το σύνολο του Γαλλικού στόλου που είναι αγκυροβολημένος στο λιμάνι Μερς ελ Κεμπίρ του Οράν. Τρία θωρηκτά, δυο καταδρομικά ένα αεροπλανοφόρο και 11 αντιτορπιλικά δεν αφήνουν περιθώρια στον εγκλωβισμένο Γαλλικό στόλο. Ήταν ένα προληπτικό χτύπημα των Βρετανών που κόστισε 1.297 νεκρούς στους συμμάχους των Βρετανών με την δικαιολογία ότι μπορεί ο στόλος να πέσει στα χέρια των Γερμανών μια και στις 21 Ιουνίου Πεταίν και Βεϋγκάν είχαν συμμαχήσει με τον Χίτλερ. Η ενέργεια αυτή παραλίγο να καταστρέψει τον έξαλλο ντε Γκωλ που ήταν και σχετικά άγνωστος μια και είχε προαχθεί στο βαθμό του ταξίαρχου όταν οι φασίστες εισβάλλουν στη Γαλλία. Στρατηγός δεν ήταν ποτέ.

Toulon, französisches Kriegsschiff

Επιχείρηση Καταπέλτης

 

Σε αυτό το ιστορικό σκηνικό οι ΗΠΑ είχαν ως στόχο να κυριαρχήσουν σε χώρες της περιφέρειας και πρώτα-πρώτα στις Βρετανικές αποικίες. Και καθώς θεωρούσαν τον πόλεμο αναπόφευκτο, ασχέτως από τις παραχωρήσεις της Βρετανίας στην Γερμανία, το πρόβλημα τους ήταν πως θα κυριαρχήσουν στην αποικιακή αυτοκρατορία του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ακόμη και όταν ξέσπασε ο πόλεμος, οι ΗΠΑ γύρευαν από την Βρετανία η κυβέρνηση και ο στόλος της να καταφύγει στον Καναδά και από εκεί με την «βοήθεια» των ΗΠΑ να υπερασπιστεί τα εδάφη της στην Ευρώπη και τις αποικίες της.

Τώρα όμως είναι πρωθυπουργός ο Τσώρτσιλ. Και ο Τσώρτσιλ έδωσε αρνητική απάντηση:

«Αν εμείς (χωρίς την βοήθεια σας) νικηθούμε, τότε θα έχετε ενάντια σας τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κάτω από την ναζιστική κυριαρχία, που θα είναι πολύ πιο πολυπληθείς, δυνατότερες και καλύτερα εξοπλισμένες από ότι οι ΗΠΑ».

Έδειξε δηλαδή ο Τσώρτσιλ πως έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα οι δυο κύριοι αντίπαλοι για την παγκόσμια ηγεμονία, ΗΠΑ και Αγγλία, έπρεπε να συμμαχήσουν για να μην κατακτήσει το Γ’ Ράιχ την Βρετανία γιατί θα άνοιγε και η πόρτα των ΗΠΑ.

Πράγματι, στα τέλη Ιουνίου του 1940 όλα έδειχναν πως η Ευρώπη θα ήταν χιτλερική. Η Βρετανία έδινε μάχη αποτροπής της γερμανικής εισβολής στο έδαφός της και προσπαθούσε να απωθήσει την Ιταλική επίθεση στην αποικία της Αιγύπτου. Ταυτόχρονα η Ιταλία άρχισε την επίθεση κατά της Ελλάδας και η χιτλερική Γερμανία που ουσιαστικά είχε ενοποιήσει την καπιταλιστική Ευρώπη κάτω από την ηγεμονία της, άρα είχε στην διάθεση της όλο το οικονομικό δυναμικό της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης, κατέστρωνε τα σχέδια εισβολής στην Σοβιετική Ένωση.

Όμως τι γύρευε η Βρετανία; Τι γύρευαν οι ΗΠΑ; Γιατί πολεμούσαν τον Άξονα; Μήπως για να σώσουν τους Εβραίους (λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, Γαλλία και Πολωνία ήταν σε διαπραγματεύσεις με θέμα τον εκτοπισμό των Εβραιών στην Γαλλική αποικία της Μαδαγασκάρης), τους Τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους ή τους ανθρώπους με κάποιας μορφής αναπηρία; Μήπως για να διαλύσουν τις αποικιακές αυτοκρατορίες τους και να δώσουν την λευτεριά και την ανεξαρτησία σε εκατοντάδες λαούς που έλεγχαν με τα όπλα; Μήπως πολέμησαν γιατί δεν άντεχαν τις ρατσιστικές θεωρίες και τον εθνοφυλετισμό των φασιστών;

Τι ήταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος;
Ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ινδικού κόσμου, φυλακισμένος από τους υπερασπιστές της ελευθερίας, Βρετανούς, έγγραψε το 1944:

«Ο μόνος δυνατός παραλληλισμός για τον βασιλέα (σ.σ. της Βρετανίας) θα ήταν αυτός του Χίτλερ. Η ιδεολογία της βρετανικής κυριαρχίας ήταν αυτή του herrenvolk και της κυρίαρχης φυλής που είναι εγγενής (ιδέα) στον Ιμπεριαλισμό.»

Μερικά ευρωπαϊκά έθνη μα και λίγο «καθυστερημένα» οι ΗΠΑ είχαν υποταγμένα άλλα έθνη με σκοπό την εκμετάλλευσή τους. Αυτό ήταν δυνατό λόγω της ευρείας αποδοχής της «επιστήμης» του κοινωνικού Δαρβινισμού και άλλων παρόμοιων ρατσιστικών θεωριών. Σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες «το βάρος του λευκού ανθρώπου» συνεπάγεται το “καθήκον” των αποικιοκρατών Ευρωπαίων να «εκπολιτίσουν» τους άλλους λαούς και ταυτόχρονα να τους φέρουν στον «σωστό δρόμο του Θεού». Ωστόσο ο «επιστημονικός φυλετισμός» όπως αποκαλούν οι ρατσιστές την επιστήμη τους, η αντίληψη δηλαδή ότι τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, το παρουσιαστικό και οι βιολογικές διαφορές ορίζουν την αξία των ανθρώπων, άνθησε στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στις ΗΠΑ, την Βρετανία, την Γερμανία και στις Σκανδιναβικές χώρες. Έτσι, απόψεις που θεωρήθηκαν εκ των υστέρων ναζιστικής έμπνευσης, κυκλοφορούσαν ευρύτατα τις δύο μεσοπολεμικές δεκαετίες, κατά τις οποίες μάλιστα γνώρισαν και τις πρώτες εφαρμογές τους.

Πατέρας του «επιστημονικού» ρατσισμού, φυλετισμό τον ονόμασε, είναι ο Γάλλος διπλωμάτης και κοινωνιολόγος Joseph Arthur κόμης του Γκομπινώ ο οποίος ως διπλωμάτης δούλεψε διαδοχικά στην Ελβετία, στην Περσία, στην Ελλάδα (1864 – 1868), στη Βραζιλία και τη Σουηδία. Ο Γκομπινό έγραψε το πόνημά του «Δοκίμιο επί της ανισότητας των ανθρωπίνων φυλών» όπου υποστηρίζει ότι η μοίρα των ανθρώπινων πολιτισμών καθορίζεται από τη φυλετική τους σύνθεση και ότι οι Άριες κοινωνίες ανθούν, όσο δεν έρχονται σε επιμιξία με μαύρα και κίτρινα στοιχεία. Το «Δοκίμιο» του που δημοσιεύτηκε το 1853 αποτέλεσε την πρώτη θεωρητική-επιστημονική κάλυψη της βάρβαρης αποικιοκρατίας.

Λίγο μετά, το 1889, ο γιος Άγγλου ναυάρχου με το όνομα Houston Stewart Chamberlain με σπουδές βιολογίας στο βιογραφικό του, παρουσιάζει το βιβλίο του «Τα θεμέλια του 19ου αιώνα» όπου υποστηρίζει την απόλυτη υπεροχή και αγνότητα της βόρειας φυλής, εξελίσσει τις ιδέες του Αρτύρ ντε Γκομπινώ σχετικά με την πανίσχυρες Άριες κοινωνίες τις οποίες ταυτίζει με την γερμανική φυλή. Οι θεωρίες του Τσάμπερλεν προσέφεραν αργότερα το θεμέλιο της θεωρίας του εθνικοσοσιαλιστικού ρατσισμού, που διατύπωσε αργότερα ο ναζιστής Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ. Αμέσως μετά τον Houston Stewart Chamberlain, το 1890, το πανεπιστήμιο Columbia και ο καθηγητής John Burgess, ένας από τους πατέρες της αμερικανικής πολιτικής επιστήμης, διατυμπάνιζαν ότι ανακάλυψαν μια νέα «επιστημονική μέθοδο», μια μέθοδο για την «εφαρμογή των νόμων των φυσικών επιστημών στην πολιτική επιστήμη και το δίκαιο…», «…επειδή στην ανθρώπινη κοινωνία επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, δίνεται η ευκαιρία στις ανώτερες Αγγλοσαξονικές και Τευτονικές φυλές να κυριαρχούν και να κυβερνούν τις κατώτερες φυλές, τα κατώτερα έθνη».

Κανέναν λοιπόν δεν παραξένευαν στον δυτικό πολιτισμένο καπιταλιστικό κόσμο, τον 19ου αιώνα και ως στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα περιφραγμένα θεματικά πάρκα στην Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, στο Παρίσι , στη Βαρσοβία, στο Αμβούργο, στο Βερολίνο στα οποία εκθέτονταν Αφρικανοί δίπλα σε γορίλες για να δείξουν στον λευκό κυρίαρχο επισκέπτη ότι αυτοί οι μαύροι δεν διαφέρουν από τα ζώα.

tumblr_mj9rnbVVJX1rls6a0o2_r1_500

Ota Benga -Πυγμαίος- «Εκθεμα» στον ανθρώπινο ζωολογικό κήπο του Μπρονξ το 1906

 

Κανείς δεν αντέδρασε όταν o Τεύτονας Γουλιέλμος ο δεύτερος της Γερμανίας, στην αποικία αυτής, στην σημερινή Ναμίμπια, τα γερμανικά στρατεύματα του εξολόθρευαν συστηματικά τους γηγενείς Χερέρο και Νάμα και πάνω σε αυτούς έγιναν τα πρώτα ιατρικά γενετικά πειράματα από τον Γερμανό «επιστήμονα» Όιγκεν Φίσερ που ως βοηθούς είχε τους φοιτητές του Γιόζεφ Μένγκελε τον μετέπειτα χασάπη και τον Χέντριχ Φέρβουρντ, τον μετέπειτα αρχιτέκτονα του Αγγλοκινούμενου ρατσιστικού καθεστώτος του Κράτους της Νοτίου Αφρικής. Του Απαρτχάιντ.

Από το 1909 η ελίτ της Σουηδίας είχε ιδρύσει την «Σουηδική λέσχη για την καθαρότητα της φυλής» και είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που το 1921 δημιούργησε το «Κρατικό Ινστιτούτο Βιολογίας Φυλών» στην Ουψάλα υπό τον καθηγητή Χέρμαν Λούντμποργκ ο οποίος με την επιστημονική μεθοδολογία της μέτρησης των κρανίων κατηγοριοποιούσε τις φυλές, απεδείκνυε την ευφυΐα ή μη αυτών των φυλών και ταυτόχρονα χρησιμοποιούσε τα συμπεράσματά του με σκοπό να δημιουργήσει υγιείς ανθρώπους και μια άσπιλη κοινωνία.

Την μεθοδολογία αυτή του Λούντμποργκ και των συνεργατών του επιστέγασε ο νόμος υπέρ αναγκαστικών στειρώσεων το 1934 προκειμένου να αποφευχθούν «κατώτερης ποιότητας γόνοι». Σύμφωνα με τον νόμο, τα αίτια που θα μπορούσαν να οδηγήσουν κάποιον σε στείρωση ήταν : η ανηθικότητα, η αναπηρία , η επιληψία η ανάρμοστη κοινωνική συμπεριφορά.

Το 1932 στην Κοινωνία των Εθνών η Βρετανική διπλωματία εμπόδισε την συνθήκη μερικού αφοπλισμού και της απαγόρευσης βομβαρδισμού αμάχων. Ο David Lloyd George περιχαρής παρατηρούσε: «επιμείναμε να διατηρήσουμε το δικαίωμα να βομβαρδίζουμε σκυλάραπες» (niggers στο πρωτότυπο).

Ο φιλελεύθερος Theodore Roosevelt, 1858-1919 ο 26ος Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν από αυτούς που κρατούσαν ψηλά τις παραπάνω «αξίες» : «Ο τελικά πιο ηθικός από όλους τους πολέμους είναι ένας πόλεμος με τους άγριους που εγκαθιστά την εξουσία των κυρίαρχων φυλών.»

Όταν δε το Μεξικό κατακτήθηκε στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, ο εθνικός ποιητής Walt Whiltman έγραψε: «Τι δουλειά έχει το κακομοίρικο ανίκανο Μεξικό με την μεγάλη αποστολή του εποικισμού από μια ευγενή ράτσα;»

Πριν μα και κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ είχαν κατακτήσει με τα όπλα 10 από τις 20 χώρες της Λατινικής Αμερικής, την Χαβάη, την Μαλαισία, τις Φιλιππίνες. Αμερικανικές εταιρείες έλεγχαν την παραγωγή πετρελαίου, χαλκού, υδραργύρου, γενικά όλων των πρώτων υλών και όλων των αγροτικών προϊόντων. Μόνο την περίοδο 1898-1934 οι ΗΠΑ εισέβαλαν στρατιωτικά σε χώρες της Λατινικής Αμερικής 32 φορές.

Έτσι έθεσε το θέμα στα γεράματα του ο δύο φορές παρασημοφορημένος με το Μετάλλιο της Τιμής, υποστράτηγος στο Σώμα των Πεζοναυτών Smedley Butler: «Έζησα 33 χρόνια στρατιωτικής υπηρεσίας και σε αυτή τη περίοδο έπαιξα κυρίως τον ρόλο του μπράβου των Μεγαλοεπιχειρηματιών, της Γουόλ Στριτ και των Τραπεζιτών. Εν συντομία ήμουν ένας τυχοδιώκτης, ένας γκάνγκστερ του καπιταλισμού. Βοήθησα να καταστεί το Μεξικό και ειδικά το Ταμπίκο ασφαλέστερο για τα αμερικανικά πετρελαϊκά συμφέροντα το 1914. Βοήθησα να γίνουν η Κούβα κι η Αϊτή ένας καλός τόπος εισοδήματος για τα παιδιά της Νάσιοναλ Σίτυ Μπανκ. Βοήθησα στον βιασμό μισής ντουζίνας δημοκρατιών της Κεντρικής Αμερικής προς όφελος της Γουόλ Στριτ. Βοήθησα στην εκκαθάριση της Νικαράγουας για χάρη του Διεθνούς Τραπεζικού Οίκου των Αδελφών Μπράουν μεταξύ 1901-1912. Έκανα φωτεινότερη την Δομινικανή Δημοκρατία για τα αμερικανικά συμφέροντα στην ζάχαρη το 1916. Βοήθησα να καταντήσει η Ονδούρα υποτελής των αμερικανικών εταιρειών εισαγωγής φρούτων το 1903. Βοήθησα την Στάνταρντ Όιλ το 1927 να κάνει τις μπίζνες της χωρίς αντίσταση στην Κίνα…» (Smedley Butler War is a Racket)

Από το 1942 και μετά, οι ΗΠΑ ίδρυσαν τα όργανα: Inter-American Defense Board το οποίο αποτελούσε όργανο του Πενταγώνου για τον έλεγχο των στρατών και των σωμάτων ασφαλείας των Λατινοαμερικανικών χωρών. Το American Financial and Economic Advisory Committee για τον έλεγχο από τις ΗΠΑ όλης της οικονομίας της Λατινικής Αμερικής. Επικεφαλής εδώ ήταν ο Νέλσον Ροκφέλλερ της Στάνταρντ Όιλ.

Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ το 1940 ίδρυσαν και χρησιμοποίησαν ιεραποστολές μια και ενδιαφέρθηκαν για τις πρώτες ύλες της Αφρικής. Πρόεδρος των δεκάδων χριστιανικών αποστολών ορίστηκε ο Τζον Φόστερ Ντάλες, αδελφός του Άλλεν που ήταν επικεφαλής του Office of Strategic Service (της μετέπειτα CIA) και οι δυο μαζί μεγαλομέτοχοι της United Fruit που έλεγχε την αγροτική παραγωγή της Λατινικής Αμερικής. Σκοπό είχαν πέρα από την προώθηση του χριστιανισμού στους μαύρους «να μελετήσουν τις βασικές αρχές για μια δίκαιη και σταθερή ειρήνη για να έχουν οι χριστιανικές αποστολές μεγαλύτερη ελευθερία δράσης στο χριστιανικό έργο τους». Οι ΗΠΑ στην διάρκεια του πολέμου μάζευαν τα κέρδη τους τσακίζοντας την Βρετανική αυτοκρατορία που δεν μπορούσε πια να προστατεύσει τις κτήσεις της.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της εποχής είναι το αίμα που έχυσαν υποχρεωτικά οι αποικιοκρατούμενες χώρες στα πεδία μαχών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μονάχα από την Κένυα, την Ουγκάντα και την Τανγκανίκα, οι Βρετανοί είχαν στρατολογήσει 228.000 χιλιάδες άνδρες. Από την Νοτιοαφρικανική Ένωση 345.000, από την Νιγηρία 90.000 και από την Ινδία 100.000. Ο στρατός δε του Ντε Γκώλ αποτελούνταν από Μαροκινούς, Αλγερινούς και Σενεγαλέζους σε ποσοστό 84% μια και ο γαλλικός στρατός πολεμούσε στο πλευρό των Γερμανών. Το γεγονός αυτό είχε άμεσες συνέπειες στην μελλοντική ανάπτυξη των αντι-αποικιακών κινημάτων μεταπολεμικά. Τα οποία αντιμετωπίστηκαν με γνήσιο χιτλερικό τρόπο.

Παρένθεση:

Από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις κινημάτων που αντιμετωπίστηκαν με γνήσιο χιτλερικό τρόπο από το Λονδίνο είναι κατά του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ τον Δεκέμβριο του 1944 (σχέδιο «ΜΑΝΝΑ»), ενώ ακόμα ο πόλεμος εναντίον της Γερμανίας μαίνονταν σε όλα τα μέτωπα. Οι Εγγλέζοι δεν δίστασαν να τραβήξουν από το μέτωπο της Ιταλίας τον στρατηγό Χάρολντ Αλεξάντερ και να παρατάξουν στην Αθήνα υπό την διοίκησή του από τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων περισσότερους από 30.000 στρατιώτες που κλιμακωτά και σχετικά γρήγορα έφθασαν τις 60.000, 80 αεροπλάνα, 200 τανκς και πολλά πυροβόλα, ενώ μονάδες του αγγλικού στόλου με τα πυροβόλα τους κανονιοβολούσαν την πρωτεύουσα και ταυτόχρονα εξασφάλιζαν τον εφοδιασμό των στρατευμάτων. Τέτοια δύναμη δεν παρέταξαν οι Βρετανοί ούτε κατά στην εισβολή των Γερμανών μα ούτε και στην μάχη της Κρήτης.

Κλείνει η παρένθεση.

Στα αμερικανικά στρατεύματα η υπεροχή της άριας φυλής επέβαλε δικαιωματικά οι μαύροι στρατιώτες να στοιβάζονται στα κατώτερα σημεία των πλοίων θυμίζοντας δουλεμπορικά πλοία του παρελθόντος. Ο Ερυθρός Σταυρός με την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης διαχώριζε το αίμα που δώριζαν οι μαύροι από εκείνο των λευκών και έτρωγαν σε διαφορετικές ώρες και διαφορετικά εστιατόρια από των λευκών. Μέσα στην χώρα οι μαύροι προσλαμβάνονταν σε δουλειές μόνο ως καθαριστές ή ανειδίκευτοι εργάτες και με πολύ χαμηλά ημερομίσθια. Δεν είχαν το δικαίωμα να περπατάνε στο ίδιο πεζοδρόμιο με τους λευκούς ούτε να κάθονται στα λεωφορεία. Δεν είχαν το δικαίωμα να μπαίνουν σε μπαρ που είχαν ταμπέλα μόνο για λευκούς, δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα, είχαν διαφορετικά κολέγια από τους άριους.

Έτσι έθεσε το θέμα ο Γουόλτερ Ουάιτ ηγέτης της Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Εγχρώμων:

«Ο Ερυθρός Σταυρός αρνείται το αίμα μας. Οι εργοδότες και τα σωματεία δεν μας θέλουν. Τα λιντσαρίσματα δεν έχουν σταματήσει. Μας φέρνονται ρατσιστικά, μας φτύνουν στο δρόμο και μας στερούν τα πολιτικά μας δικαιώματα. Τι χειρότερο θα μας έκανε ο Χίτλερ;»

Τον Ιανουάριο του 1943 δημοσιεύθηκε η παρακάτω προσευχή σε εφημερίδα των μαύρων :

Θεέ μου σήμερα πάω
στον πόλεμο:
Να πολεμήσω να πεθάνω
πες μου για ποιον;
Θεέ μου θα πολεμήσω,
Γερμανούς και Γιαπωνέζους
δεν τους λογαριάζω.
Μόνο εδώ στην Αμερική
Τρομάζω.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας Ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Και πόλεμος σημαίνει μαζική καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων της ανθρωπότητας, του άψυχου και έμψυχου πλούτου της, υπερκατανάλωση υλικών, γρήγορη κίνηση κεφαλαίου, ανανέωση του ίδιου παγκόσμιου συστήματος και διάσπαση των λαών. Είναι το πιο αποδοτικό μέσο της αναπόφευκτης ανάγκης για περιοδική μαζική καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και βασικός τρόπος για την αναθέρμανση της καπιταλιστικής οικονομίας. Το στίγμα όμως της μεταπολεμικής κατάστασης το έδωσε από τον Μάρτιο του ’46 ο Τσώρτσιλ στο πανεπιστήμιο του Westminster όταν ανακοίνωνε τον χωρισμό του κόσμου σε δυο στρατόπεδα και γνωρίζοντας ότι η Μεγάλη Βρετανία έχασε την πρωτοκαθεδρία στον έλεγχο του κόσμου και επιζητώντας την συν-διαχείριση του κόσμου-μια Pax Angloamericana- με τις ΗΠΑ, είπε πως στην παγκοσμιοποιημένη κοινότητα «τα έθνη εκείνα που ομιλούν την αγγλική ως έθνη μοναδικά παγκοσμίως αυτεξούσια, υποχρεωτικά θα είναι και οι κυρίαρχοι πάνω σε άλλα έθνη του κόσμου». Λογικό, μια και ο Γερμανικός ρατσιστικός φασισμός είχε ηττηθεί.

Στην πράξη όμως οι ΗΠΑ εκδήλωσαν τον παγκόσμιο ηγεμονισμό τους με την στρατιωτική κατοχή ιμπεριαλιστικών κρατών, με αλυσίδες από στρατιωτικές κατοχικές βάσεις παντού στον κόσμο, με το δόγμα Τρούμαν, το σχέδιο Μάρσαλ, την οργάνωση Αμερικανικών Κρατών, το ΝΑΤΟ, το Βαλκανικό σύμφωνο, το ΔΝΤ και πολλές άλλες οργανώσεις, σύμφωνα, προγράμματα κ.λπ που αποτελούσαν εργαλεία και όπλα για την επιβολή της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Ο φασισμός δεν πέθανε. Φόρεσε από τότε το προσωπείο της δημοκρατικής κρατικής μηχανής και αυτοαποκαλείται προστάτης της ισότητας και ελευθεριών των νόμων και της δημοκρατίας. Σήμερα ξεσπούν τοπικοί πόλεμοι παντού στον κόσμο και ξαναζούν οι εθνικισμοί, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία. Κράτη στην Ευρώπη διαμελίζονται, η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία παριστάνει ότι ξεχνάει τις συνέπειες που προκάλεσε η οικονομική κρίση του μεσοπολέμου. Το χειρότερο είναι να υποταχτούμε μόνοι μας, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε συνθήκες στο μηχανισμό και στο όποιο προσωπείο φοράει. Αν θέλουμε κάτι να αλλάξουμε θα πρέπει να ξεκινήσουμε ξανά από τα κάτω, από κινήματα, από την εκπαίδευση, από τις διαδηλώσεις, από τις απεργίες, από οτιδήποτε θα αποτελούσε απειλή για την απώλεια της σταθερότητας που έχει ανάγκη η εξουσία.

Αντί Επιλόγου

1-format43

Ο Fritz Haber δείχνει φιαλίδα αερίου χλωρίνης . 1916

Ο Φριτς Χάμπερ ήταν χημικός και διευθυντής του φημισμένου παγκόσμια Ινστιτούτου Μοριακής Χημείας, Κάιζερ Βίλχελμ. Του είχε ανατεθεί από το Γερμανικό κράτος την περίοδο του Μεγάλου Πολέμου, να βρει έναν τρόπο ώστε να καταφέρουν τα γερμανικά στρατεύματα να υπερισχύσουν στον πόλεμο των χαρακωμάτων. Ο Φριτς Χάμπερ ήταν ο άνθρωπος που συνέθεσε το δηλητηριώδες αέριο χλωρίου και επινόησε και τον τρόπο διασποράς του στο μέτωπο. Διατύπωσε επίσης μια απλή μαθηματική σχέση ανάμεσα στη συγκέντρωση του αερίου και στον χρόνο εκθέσεως που χρειαζόταν για να επέλθει ο θάνατος. Αυτή η σχέση, C x t = k:, έγινε γνωστή ως «Κανόνας του Χάμπερ». Η γυναίκα του Κλάρα, τον κατηγόρησε ως ανήθικο και απάνθρωπο. Στις διαμαρτυρίες της εκείνος απάντησε : Ο θάνατος είναι θάνατος ανεξάρτητα από την αιτία. Η γυναίκα του αυτοκτόνησε στις 2 Μαΐου 1915. Την ίδια ημέρα ο Χάμπερ αναχώρησε για το Ανατολικό Μέτωπο, για να οργανώσει και να επιβλέψει προσωπικά την απελευθέρωση δηλητηριωδών αερίων. Το 1918, ο Χάμπερ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ. Κατά τη δεκαετία του 1920,ανέπτυξε το χημικό προϊόν γνωστό ως «Κυκλώνας Β» (Zyklon B), που χρησιμοποιήθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το 1933 με την άνοδο των φασιστών στην εξουσία, ο Φρίτς Χάμπερ σε μια προσπάθεια να σωθεί έγινε Χριστιανός. Ήταν βλέπετε, Εβραίος…

Υ.Γ.

Η Ιστορία είναι ένας τόπος που άνετα μπορεί κάποιος να χαθεί εάν μπερδέψει την πραγματικότητα με την φαντασία. Διότι η πραγματικότητα σπάνια είναι λαμπερή όσο ο μύθος. Και ο μύθος πάντα εξαρτάται από μείζονες ιδεολογικές αλλαγές, εθνικές αντιλήψεις, συμφέροντα ακόμα και από προσωπικές πεποιθήσεις. Μήπως όμως η αλήθεια προφυλάσσεται μένοντας καλά κρυμμένη για να προστατευτεί από όσους δεν είναι ικανοί να την καταλάβουν;

Γι αυτούς θα υπάρχει πάντα ο Γιάννης Πρετεντέρης.

Πηγές:

Θανάσης Σφήκας, Νίκος Ψυρούκης, Γιώργος Μαργαρίτης. Ian Kershaw, Χάουαρτ Ζιν, Νόαμ Τσόμσκυ, Έρικ Λάρσον, Gellert Tamas, Eric Hobsbawm, Stuart Goldman.

http://www.usni.org/store/books/catalog-spring-2012/nomonhan-1939

Ριζοσπάστης.

Μια πιο συμπτυγμένη μορφή αυτού του κειμένου είχε δημοσιευθεί από τον υποφαινόμενο στους Παραλληλογράφους.

 

Advertisements

One thought on “Εξήντα Εννέα Χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

  1. Συγχαρητηρια για τη στηλη σας.Μηπως θα ηταν δυνατο να μου απαντησησετε στην εξης ερωτηση; ποιοι παραγοντες συνεβαλαν στη σταθεροποιηση της ειρηνης στην ευρωπη τη πρωτη δεκαετια μετα τον β παγκοσμιο πολεμο; Ευχαριστω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s